Wednesday, March 23, 2011

വോട്ടിണ്റ്റ്ന്നു

ബാലറ്റ്‌ ബോക്സും സാമഗ്രികളുമായി ബിനു മാഷ്‌ സ്കൂളില്‍ എത്തിക്കാണുമോ ആവോ..ബസ്സില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ സുമിത്ര ആലോചിച്ചു..

ഇത്തവണ നഗരത്തില്‍ നിന്ന്‌ വളരെ അകലെയുള്ള മലമ്പ്രദേശത്താണു തിരഞ്ഞെടുപ്പ്‌ ഡ്യൂട്ടി എന്നറിഞ്ഞപോഴേ ജയനു ആധി തുടങ്ങിയതാണു..ജോലി രാജി വെച്ചോളാന്‍ വരെ ഒരു ഭര്‍ത്താവിണ്റ്റെ അധികാരത്തില്‍ പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു പുള്ളിക്കാരന്‍..

എന്തായാലും ബിനു മാഷിണ്റ്റെ പരിചയത്തില്‍ ഒരു വീട്ടില്‍ താമസം ശരിയായിട്ടുണ്ട്‌.ലോഡ്ജൊന്നും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലമായതിനാല്‍ മാഷും കൂടെയുള്ള സ്റ്റാഫും, സ്കൂളില്‍ തന്നെ കൂടാനുള്ള പ്ളാന്‍ ആണെന്നു തോന്നുന്നു..

ബസ്‌ ഇഴഞ്ഞിഞ്ഞ്‌ മല കയറിത്തുടങ്ങി..മലയിറങ്ങി വന്ന ഇളം കാറ്റടിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ സാരിത്തലപ്പ്‌ വലിച്ച്‌ തല പുതച്ചു.. ആള്‍ തിരക്ക്‌ കുറവാണു ബസ്സില്‍..

ഏതോ ഒരു പഴയ ചലച്ചിത്ര ഗാനം പതിയെ വെച്ചിട്ടുണ്ട്‌.. ഇന്ന്‌ ജയനു ഒഴിവില്ല,അല്ലെങ്കില്‍ കാറില്‍ കൊണ്ട്‌ വിടാം എന്ന്‌ പറഞ്ഞതാണു..നിര്‍ബന്ധിക്കണ്ടാ എന്ന്‌ താനും കരുതി..ഇടക്ക്‌ തനിയെ യാത്രയും നല്ലതാണു..പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ ഒാര്‍ക്കാനും, പുറത്തേക്കു നോക്കാനും..

അവിടെ താമസം ഒരു റിട്ടയേഡ്‌ അധ്യാപക ദമ്പതികളുടെ വീട്ടിലാണു, എങ്ങനെ യായിരിക്കും അവിടെ. ജയന്‍ ഇടക്ക്‌ വിളിക്കാം എന്ന്‌ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌..

ഇടക്ക്‌ ഒന്ന്‌ മയങ്ങിപ്പോയി എന്ന്‌ തോന്നുന്നു, കണ്ടക്ടര്‍ തോണ്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണു അറിഞ്ഞത്‌..ബസ്‌ അവസാന സ്റ്റൊപ്പില്‍ നിര്‍ത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്നു.

.ചെറിയ ഒരു ചായക്കടയുണ്ട്‌ ഒാലമേഞ്ഞതു അടുത്തു തന്നെ.. മാഷെ കാണാനില്ലല്ലൊ?..അവള്‍ ഒാര്‍ത്തു..എന്തായാലും ഒരു ചായ കുടിക്കാം അപ്പൊഴേക്കും വരുമായിരിക്കും.. മോനു അമ്മ ചോറുകോടുക്കാന്‍ പുറകെ നടക്കുകയായിരിക്കും ഇപ്പോള്‍. എന്തായലും അമ്മ ഉള്ളതിനാല്‍ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ട്‌, ഇല്ലെങ്കില്‍ ജോലി എന്നേ കളയേണ്ടി വന്നേനെ..ചായ ഊതി കുടിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഒാര്‍ത്തു..

എവിടുന്നാ, ആരെക്കാണാനാ..കടക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു.
ടീച്ചറാണു, ഇലക്ഷന്‍ ഡ്യൂട്ടിക്ക്‌ പട്ടണത്തില്‍ നിന്നാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ പുഞ്ജിരിച്ചു..ഇവിടെ അധികം ആള്‍ക്കാരൊന്നും ഇല്ല ടീച്ചറേ, അയാള്‍ പറഞ്ഞു..കൃഷി ഒക്കെ മോശമായപ്പോള്‍ ആളുകള്‍ മലയിറങ്ങി തുടങ്ങി..എല്ലാര്‍ക്കും ഇപ്പോ,നഗരത്തിണ്റ്റെ സൌകര്യങ്ങള്‍ മതി..

അതുകേട്ട്‌ തലകുലുക്കി അവള്‍ പുറത്തെക്‌ നോക്കി..ദൂരെ നിന്ന്‌ ബിനു നടന്നു വരുന്നുണ്ട്‌.

"വരൂ മോളെ," അവര്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍, അവള്‍ അകത്തെക്ക്‌ കയറി..ഒാടു മേഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീട്‌..നിലത്തു ചവിട്ടിയപ്പോള്‍, പഴയ പോളിച്ചു കളഞ്ഞ തണ്റ്റെ തറവാടിണ്റ്റെ തളത്തില്‍ തനിക്ക്‌ അനുഭവപ്പെടാറുള്ള ഒരു ഇളം തണുപ്പ്‌ അവള്‍ക്കു തോന്നി..

മാഗ്ഷ്‌ പുറത്തേക്ക്‌ പോയിരിക്കുന്നു, അവര്‍ ബിനുവിനോട്‌ പറഞ്ഞു.. ശരി, ഞാനെന്നാല്‍ വൈകിട്ടു വരാം, ബിനു പറഞ്ഞു..ടീച്ചര്‍ അല്‍പ്പം വിശ്രമിക്കട്ടെ..യാത്ര പറഞ്ഞ്‌ ബിനു ഇറങ്ങി.. മോള്‍ക്‌ കുടിക്കാന്‍ എന്താ വേണ്ടെ? അവര്‍ ചോദിച്ചു..അലിവുള്ള ഒരു മുഖം..സുമിത്ര കരുതി..ഒന്നും വേണ്ട അമ്മെ, അവള്‍ പറഞ്ഞു..അങ്ങനെ വിളിക്കാന്‍ അവള്‍ കു തോന്നി..

ഉള്ളിലുള്ള ഒരു മുറി തുറന്ന്‌ അവര്‍ പറഞ്ഞു, ഈ മുറി ഉപയോഗിക്കാം , എണ്റ്റെ മോണ്റ്റെ മുറിയാണു, അവനുള്ളപ്പോഴേ ഞാന്‍ കടക്കാറുള്ളു, ഒാര്‍മകള്‍ സഹിക്കാന്‍ വയ്യ മോളേ..

മൊനിപ്പോള്‍? അവള്‍ ചോദിച്ചു.. "അമേരിക്കയിലാണു, കുടുബത്തോടേ..പടിക്കാന്‍ മിടു മിടുക്കാനായിരുന്നു..എന്തു പെട്ടെന്നാണു അവന്‍ വളര്‍ന്നതു,അവര്‍ പറഞ്ഞു.അതിുനു ശേഷം ഏതോ ഒാര്‍മകളില്‍ അവര്‍ നിന്നു..

എന്താ, താന്‍ ആ കുട്ടിക്ക്‌ മുറി കാണിച്ചു കൊടുത്തോ, പെട്ടെന്നു ചൊദ്യം കേട്ട്‌ അവള്‍ തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്കി, മാഷാണു, ഉയരം കൂടിയ ശരീരം, അഗാധമായ കണ്ണുകള്‍.

. ഞാന്‍ എല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്‌, ഇന്നലേ തന്നെ..ഭിത്തിയില്‍ നിറയെ ചിത്രങ്ങള്‍, മകണ്റ്റെയാകും, തീരെ കുഞ്ഞ്‌, കളിക്കുന്ന കുട്ടി, യൂണിഫോം അണിഞ്ഞതു, കോളേജ്‌ കാലം..അങ്ങനെ..

രാത്രി വാതോരാതെ രണ്ടു പേരും സംസാരിച്ചു..ഒരു മകളോടെന്നപോലെ.. അവന്‍ വലുതായി പുറത്തെക്കു പോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു നടന്നു, എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അവണ്റ്റെ ഒാര്‍ത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ ദിനരാത്രങ്ങള്‍ തള്ളിനീക്കുന്നു.

. ഇനി എണ്റ്റെ കൊച്ചു മോന്‍ വരുന്നുണ്ടു മോളെ..അവര്‍ പറഞ്ഞു..എണ്റ്റെ കണ്ണീര്‍ കണ്ടിട്ട്‌ മോന്‍ അവനെ ഇങ്ങോട്ട്‌ അയക്കാന്‍ സമ്മതിച്ചു..അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങി.. പക്ഷേ മോളേ, അവനു ഇവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷവും, സ്ക്കൂളും, ഞങ്ങളെയും ഇഷ്ടപ്പെടുമോ?..

വേവലാതിപ്പേട്ട്‌ അവര്‍ സ്വയം പോലെ ചോദിച്ചു..

ഉവ്വ്‌ അമ്മെ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു..ഈ സ്നേഹത്തിണ്റ്റെ മൌന്നില്‍ നഗരവും ആഡംബരവും തോറ്റുപോകട്ടെ..അവള്‍ ആശിച്ചു..

എണ്റ്റെ വോട്ട്‌ നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിനാണു,,അവള്‍ പറഞ്ഞു..

പിറ്റേന്ന്‌ മലയിറങ്ങുമ്പോള്‍, അവള്‍ ക്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം തണ്റ്റെ അച്ഛനുമമ്മയേയും വീണ്ടും നഷ്ടപെട്ടു..

Thursday, September 16, 2010

യാത്രാ മദ്ധ്യേ..

പതറിയ നോട്ടത്തൊടെ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന ആ മനുഷ്യനെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു...
പിന്നിട്ട യാതനകൾ മുഖത്തു നിന്നു വായിക്കാം..സാധാരണ കോട്ടൺ തുണിയുടെ മുണ്ടും, തൂവെള്ള ഷർട്ടും..കാലിൽ വില കുറഞ്ഞ ഹവായ്‌ ചപ്പൽ...

ഒരു യാത്രാ മദ്ധ്യെ ആയിർന്നു ഞാൻ..ബാംഗ്ലൂർ എയർപ്പോർട്ടിൽ വന്നിറങ്ങി പൂനെക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ കയറാനുള്ള ഇടവേള..

എന്നെ നോക്കി അയാൾ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു..

"മോൻ എവിടെക്കാ..

പൂനെക്കാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു..ആശ്വാസമായി..ഞാൻ അൽപ്പം പരിഭ്രമിച്ചിരിക്ക്യാരുന്നു..ഞാനും അങ്ങോട്ടാണു..

വാസുദേവൻ എന്ന ആ റിട്ടയേർഡ്‌ അദ്ധ്യാപകൻ മകനെ കാണാൻ പുറപ്പെട്ടതാണു..പാലക്കാട്‌ നിന്നും..ആദ്യത്തെ വിമാന യാത്ര..മകൻ അവിടെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ആണു ജോലി..

എന്നാലും ഇവിടെ കുറച്ചു കടുപ്പം തന്നെ..അയാൾ പറഞ്ഞു..

എന്തേ?
"അല്ല, ഒരു കുപ്പി വെള്ളത്തിനു അറുപതു രൂപ"..കണ്ണിൽ അവിശ്വാസത്തെക്കാളേറെ ഭയമാണു ഞാൻ കണ്ടതു..

അതെ..പുതു തലമുറക്കിതു വെറും ഒന്നര ഡോളർ മാത്രം..ഞാൻ ഒ‍ാർത്തു..
എല്ലാം വിൽപ്പനക്കാണു മാഷെ ഇപ്പൊൾ..എല്ലാം...
ഒരു വലിയ കമ്പോളത്തിലെ വിൽപ്പന ചരക്കുകളാണു നമ്മളുൾപ്പടെ..എല്ലാം..
മാഷ്‌ വിഷമത്തോടെ ചിരിച്ചു..

പിന്നിട്ട തലമുറയിലെ ആ ചിരിയെ ഞാൻ ഭദ്രമായി മകന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു..യാത്ര പറഞ്ഞു..
പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിലെ ഭയം എന്നെ പിൻ തുടരുന്ന പോലെ..

Saturday, August 28, 2010

അമ്മക്കൊപ്പം..ഒരു നർമമധുരം നുണഞ്ഞ്‌..

തിരക്കിൽനിന്നൂളിയിട്ട്‌ ഓണത്തിനു വീടണഞ്ഞു..കയ്യിൽ പതിവു പോലെ മാത്രുഭൂമി ഒ‍ആണപ്പതിപ്പുമായി..
ഉത്രാടരാത്രി ഊണുകഴിഞ്ഞു ആഴ്ചതിപ്പിൽ വിവാദങ്ങൾ ചികയുമ്പോൾ അമ്മ പറയുന്ന നാട്ടുവിശേഷങ്ങൾ മൂളിക്കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു..

"അടുത്ത ജന്മത്തിലെങ്കിലും ഇതുപോലെ ഫോട്ടൊജെനിക്കായി ജനിച്ചെങ്കിൽ"..അമ്മ പറഞ്ഞതു കേട്ട്‌ ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ നമ്മുടെ സിനിമാതാരം ജ്യോതിർമയുടെ മുഖചിത്രം നോക്കിയാണു കമന്റ്‌...

ഞാൻ തമാശയോടെ ഒന്നു തലകുലുക്കി..എന്തൊ പറയാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴെക്കും അമ്മ തുടർന്നു.." ഏങ്കിൽ ഞാൻ "രക്ഷപ്പെട്ടേനെ"..

അതെന്താ അമ്മെ രക്ഷപ്പെടലിനു ഒരു പ്രത്യെക കനം?..

അതോ..പത്താം ക്ലാസ്‌ പാസ്സായപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചെടാ..എന്റെ ജീവിതം " രക്ഷപ്പെട്ടെന്നു"..പിന്നെ മനസ്സിലായി ഡിഗ്രി കഴിയാതെ ഒരു നിവൃത്തിയില്ലെന്നു..അതു കഴിഞ്ഞാപ്പൊൾ വീണ്ടും കരുതി..ഞാൻ " രക്ഷപ്പെട്ടെന്നു"..

എന്നിട്ട്‌?

ജോലി കിട്ടിയപ്പൊഴും കരുതി..പിന്നെ സ്നേഹിച്ച ആളെത്തന്നെ കല്യാണം കഴിച്ചപ്പോഴും ഒക്കെ ഞാൻ കരുതി " രക്ഷപ്പെട്ടു" എന്ന്‌..

മൂന്നു മക്കളായി..അവർ വളർന്നു..എല്ലാർക്കും ജോലി കിട്ടി..ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി..ഞാൻ "രക്ഷപ്പെട്ടു" എന്ന്‌...

ഞാൻ "ഓഹൊ.."..

പിന്നെ എല്ലാരുടെം കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞു...കുട്ടികളായി...അവരുടേ കുട്ടിക്കാലവും പിന്നിട്ടു...ഞാൻ കരുതീടാ...ഞാൻ "രക്ഷപ്പെട്ടു"!!..

ഇപ്പൊ അവർ എന്താ വിചാരിക്കുന്നത്‌ എന്നെനിക്കൊരു സംശയം..ഈ കിഴവി ഒന്നു പോയിക്കിട്ടിയാൽ ഞങ്ങൾ "രക്ഷപ്പെട്ടു"!!! എന്നാണോടാ...

അതിലെ നർമ നിലാവിൽ എന്റെ ഉത്രാടരാത്രി പുഞ്ജിരിച്ചു...

Monday, May 31, 2010

ഏകാന്തം..

എഴുതാനുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹമോ, കാരണങ്ങളോ ഇല്ലാതെ കുറെ നാളുകൾ കടന്നു പോയി..
ഇന്ന് മെയ്‌ 31..വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്‌ ഈ ദിവസം പുതിയ ഉടുപ്പുകളും, മടിയും കലർന്നതായിരുന്നു..പിറ്റേന്ന് മുറ്റത്തു വീഴുന്ന പുതുമഴക്കും തണുപ്പിനുമിടയിൽ മടിയകറ്റാൻ അമ്മയുടെ ശകാരത്തിന്റെ സംഗീതം അകമ്പടിയായി...

ജീവിതം അല്ലെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഓർമകളുടെ നിമിഷങ്ങളുടെ ആകെത്തൂക മാത്രമല്ലേ..എങ്ങനെ നോക്കിയാലും...

എന്തായിരുന്നു ഏകാന്തം എന്ന സിനിമ?
ഒരു ചേട്ടൻ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം തിരിച്ചു വരുന്നു..ഭാര്യ മരിച്ച്‌ ഒറ്റപ്പെട്ട്‌..അനിയനെ തേടി..അനിയൻ രോഗ ബാധിതൻ, വിഭാര്യൻ, മക്കൾ അകലെ..

സത്യത്തിൽ രണ്ടു പേർക്കു ഒരുമിച്ച്‌ ഏകാന്ത ത അനുഭവിക്കമെന്ന് സിനിമ നമ്മളേ കാണിച്ചു തരുന്നു..ആഴത്തിൽ...മാറ്റേകുന്ന സ്വഭാവിക അഭിനയവുമായി കുലപതികൾ..തിലകനും, മുരളിയും...

ജീവിതം, രോഗം,വേദന, നിസ്സഹായത, മരണം...എല്ലാം ഇതിലുണ്ട്‌..ലളിതമായി..

മനസ്സിൽ പൊടിയുന്ന കണ്ണീർ..എനിക്കത്‌ പകർത്താനകുന്നില്ല...

എന്തായാലും, തിരിച്ചു പോകാനാകാത്ത ഒരു യാത്രയിലെവിടെയോ ആണു നമ്മളും...

Sunday, December 13, 2009

ഒബാമയും നൊബേലും..(വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദം???????)

അമ്പരപ്പിച്ച ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു അത്‌..

ഒരു സറ്റയർ ആയിപ്പൊ ലും തോന്നി..

ഇതു കിട്ടിയാലെങ്കിലും, ലോക പോലീസ്‌ കളി നിർത്തി,പാവം യാങ്കി ചോക്ലേറ്റ്‌ പിള്ളെരെ പത്താനികൾക്കും, ഇറാഖികൾക്കും, ഭാവിയിൽ ഇറാനികൾക്കും എറിഞ്ഞു കൊടുക്കാതെ രക്ഷിക്കും എന്ന് കമ്മിറ്റിക്ക്‌ തോന്നിക്കാണും!

എവിടെ! ഒബാമ ആരാ മോൻ!

സമാധാനത്തിനുള്ള നൊബ്ബേലും മേടിച്ച്‌ മൂപ്പർ യുദ്ധത്തെ പുകൾത്തി ഒരു പ്രസംഗവും കാച്ചി!!!

ഇതാണോ ദൈവമേ വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദം???????

Thursday, December 10, 2009

ലൗ ജിഹാദ്‌!


വളരെ തമാശ തോന്നിക്കുന്ന ഈ പ്രയോഗത്തിൽ തട്ടി ഇന്ന് ആത്മാർത്ഥ പ്രണയങ്ങൾ വരെ വിറങ്ങലിച്ചു നിൽപ്പാണു..
എത്ര കൗശലപൂർവ്വമാണു മതങ്ങൾ സ്ത്രീകളെ/പെൺകുട്ടികളെ തങ്ങളുടെ വിചാരണക്കു വിധേയമാക്കുന്നതെന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക രസകരമായിരിക്കും..
തീവ്ര സ്വഭാവം വെച്ചുപുലർത്തുന്ന അപൂർവ്വം ചില സെമറ്റിക്‌ മതവിശ്വാസികൾക്ക്‌ എൺപതു കോടി വരുന്ന ഹിന്ദു സംസ്കാര വിശ്വാസികളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വന്തം കൊടിക്കു കീഴെ കൊണ്ടുവരണം, അതു സുവിശേഷം പറഞ്ഞാലങ്ങനെ, ജിഹാദായാലങ്ങനെ!

ബാക്കിയുള്ള ബഹുഭൂരിപക്ഷം പേർക്കും സമാധാനമായി ജീവിച്ചു പോയാൽ മതി!

സമ്മതിക്കില്ലല്ലോ നമ്മുടെ സംഘടനകളും,മാധ്യമങ്ങളും..

Wednesday, December 2, 2009

ചില സമയങ്ങളിലങ്ങനെ...

ഒരു പാടു നാളായി എന്തെങ്കിലും കുറിച്ചിട്ട്‌..

വായന തീരെ കുറഞ്ഞു..
മനസ്സിൽ തൊടുന്ന ഒന്നു രണ്ടു കുഞ്ഞനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായെങ്കിലും, അങ്ങനെ കടന്നു പോയി...

അനിയൻ വന്നപ്പോൾ പ്രവാസത്തിന്റെ ഉപ്പുമണമുള്ള്‌ ഒരു ഭംഗിയുള്ള വാച്ച്‌ സമ്മാനിച്ചു..വില വളരെ കൂടിയതു..
നാലാം ക്ലാസിൽ സ്ക്കോളർഷിപ്പ്‌ കിട്ടിയപ്പോൾ അഛൻ തന്ന സീക്കൊ വാച്ചിന്റെ ഓർമ വന്നു..അത്‌ കോളേജ്‌ കഴിയുന്ന വരെ എന്റ്‌ സമയം കുറിച്ചിരുന്നു..
പിന്നെ എപ്പൊഴോ നല്ല സമയങ്ങൾ എന്നെ വിട്ടു നിന്നു..

കീ കൊടുക്കാതെ മാറ്റി വച്ച വാച്ചും...

ഇപ്പോൾ ഒരു പകലി ൽ തന്നെ പല പകലുകളും ഒരു രാവിൽ പല രാവുകളും ആയി ജീവിതം ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു...
എന്നാണെന്റെ ആത്മ ഗതങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു കടക്കാൻ കഴിയുക?

ആ സമയം വരെ എന്റെ അനിയൻ തന്ന വാച്ച്‌ സമയം കാണിക്കട്ടെ..

Thursday, September 17, 2009

പുരുഷ പാചകക്കുറിപ്പ്‌-സാമ്പാർ പൊടി& ഇഡ്ഡലിപ്പൊടി

ഓണത്തിനു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, അഛന്റെ അസാന്നിധ്യം ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിക്കുകയും, പലപ്പോഴും, അദൃശ്യ സാന്നിധ്യം മനസ്സിനു അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്തു..

അമ്മ വിഷമവും, വിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.. മുൻപത്തെ ഓണത്തിനു, ഏത്തക്കുല വാങ്ങിയതും, അഛനും അമ്മയും കൂടി ഉപ്പേരി വറുത്തതും, തമാശകളും എല്ലാം...
ഇസ്റ്റേണും,മേളവും, ബ്രഹ്മിൺസുമൊക്കെ പൊടിക്കമ്പനി തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപെ മലയാളി സാമ്പാർ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു, അതൊക്കെ നിങ്ങളും അറിഞ്ഞിരിക്കണം എന്നൊക്കെ ന ല്ലൊരു പാചകക്കാരനും കൂടിയായിരുന്ന അഛൻ പറയുമായിരുന്നതു ഞാൻ ഓർത്തു..
അങ്ങിനെ അമ്മയെ ഒന്നുഷാറാക്കാൻ കൂടി, ഞാൻ വിഷയം എടുത്തിട്ടു, എനിക്കും ഇതിന്റെ ടെക്നൊളജി പഠിക്കണം..
അങ്ങിനെ മല്ലിയും, വറ്റൽ മുളകും,ഉഴുന്നുപരിപ്പും,അൽപം ഉലുവയും,കായവുമൊക്കെ വാങ്ങിച്ച്‌ ഞാൻ യുദ്ധസന്നദ്ധനായി അടുക്കളയിൽ പ്രവേശിച്ചു..
ആദ്യം സാമ്പാർ പൊടി..
1.മല്ലി--->1 കപ്പ്‌
2.വറ്റൽ മുളക്‌--> ആവശ്യത്തിനു
3.ഉഴുന്നുപരിപ്പ്‌-->1 കപ്പ്‌
4.പരിപ്പ്‌---------->1 കപ്പ്‌
5.കായം-------> ചെറിയ കഷ്ണങ്ങളാക്കിയത്‌ ആവശ്യത്തിനു
6.മല്ലിയില---> ധാരാളം
7.കരുവേപ്പില--> ധാരാളം.
മുകളിൽ പറഞ്ഞ എല്ലാ ഇനവും, പ്രത്യേകം ചീനച്ചട്ടിയിൽ (ഇരുമ്പിന്റെ ആണെങ്കിൽ അത്യുത്തമം!) വറുത്തെടുക്കുക, അൽപ്പം വെളിച്ചെണ്ണ ആകാം, ഒരു മയത്തിനു.. എന്നിട്ടു പ്രത്യേകം പൊടിച്ചെടുക്കുക, നന്നായി പൊടിയണം, അരിപ്പ വെച്ച്‌ അരിച്ചെടുക്കുന്നതാണു നല്ലതു, വലിയ തരി ഒഴുവാക്കാൻ.. കരുവേപ്പില വറുക്കുമ്പോൾ നല്ല ക്രിസ്പ്‌ ആകാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണൊ.. പൊടിച്ചെടുത്ത ശേഷം, എല്ലാ പൊടികളും, ആവശ്യത്തിൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു നന്നയി മിക്സ്‌ ചെയ്താൽ നമ്മുടെ സാമ്പാർ പൊടി റെഡി! സാമ്പാറിന്റെ ഉൽഭവം സത്യത്തിൽ മഹാരാഷ്ട്രയിൽ നിന്നാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു,അവിടെ നിന്ന്‌ തമിഴകം വഴിയാണു ഈ വിഭവം മലയാളനാട്‌ കീഴടക്കുന്നതു!

ഇഡ്ഡലിപ്പൊടി
മേൽപ്പറഞ്ഞ ഇനങ്ങളിൽ 1,6,7 എന്നിവ ഒഴിവാക്കുക.
ഉലുവ അര കപ്പ്‌ വറുത്തു പൊടിക്കുക, ബാക്കിയുള്ള ഇനങ്ങൾ വറുത്തു പൊടിച്ചതുമായി മിക്സ്‌ ചെയ്യുക.

നല്ല ചൂടൊടെ ഇഡ്ഡലിയുണ്ടാക്കി, പൊടിയിൽ അൽപം എണ്ണ,ഉപ്പ്‌ ചേർത്ത്‌ ശാപ്പിടുക!

എല്ലാ ഓണക്കാല വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കനും അമ്മയോടൊപ്പം ഉത്സാഹപൂർവ്വം അടുക്കളയിൽ സജീവമായിരുന്ന അഛന്റെ ഓർമക്ക്‌...

Thursday, August 27, 2009

കയ്യിൽ പൂക്കളുമായി നിന്ന പെൺകുട്ടി..

പൊടുന്നനെ നട്ടുച്ക്കു മഴ പൊട്ടിവീണു..ഒരു ബിസിനസ്‌ മീറ്റിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മന്ദതാളത്തിലുള്ള ഒരു ഗസലിന്റെ അകമ്പടിയാൽ തുടച്ചു കളയാൻ ഞാൻ വ്യർത്ഥമായി ശ്രമിചു..

സിഗ്നലിൽ ഇന്ന് പതിവിലേറെ കാറുകൾ.. അലസമായി ഞാൻ പുറത്തേക്കു പാളി നോക്കി...

തൊട്ട്‌ വലതു വശത്തെ കാറിന്റെ ജനലിൽ ഒരു കൂട നിറയെ പൂകളുമായി ഒരു കൊചു പെൺകുട്ടി..നനഞ്ഞു വിറച ആ കുട്ടിയൊട്‌ ഹൃദയമില്ലാതെ വില പേശുകയാണു കാറുകാരൻ... ഒടുവിൽ അവൾ നിരാശയോടെ തിരിഞ്ഞു..

മഴ കനക്കുകയാണു..വൈപ്പർ ബ്ലെഡുകൾ ശക്തമായി ആടുന്നു..എന്റെ ചില്ലിനപ്പുറത്ത്‌ അവ്യക്തമായി അവളുടെ മുഖം കാണാം.. ആവശ്യമില്ലെങ്കിലും ഒരു പൂവു ഞാൻ വാങ്ങാനുറച്ചു.. പത്തു രൂപക്കു രണ്ടു മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ അവളെനിക്കു തന്നു..ദൈന്യം നിറഞ്ഞ ആ മുഖത്ത്‌ ഒരു പുഞ്ജിരി വിരിച്‌ നന്ദി പറഞ്ഞ്‌ അവൾ ഓടി..

കാറിന്റെ ഡാഷ്‌ ബോർഡിലിരുന്ന് ആ പൂക്കൾ എന്നെ ഉറ്റു നോക്കി..ഉതിരാൻ വെമ്പുന്ന കണ്ണിർക്കണം പോലെ മഴത്തുള്ളികൾ തിളങ്ങി..അവക്ക്‌ ഒരു പാട്‌ പറയാനുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം..അനാഥത്ത്വം,പീഡനങ്ങൾ, വിശപ്പ്‌.,തിരസ്കാരം.. എന്റെ കടന്നു പോയ സുഖകറമായ ബാല്യത്തെ നോക്കി ഒരു പാട്‌ മഴത്തുള്ളികൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നി..

വിങ്ങുന്ന എന്റെ മനസ്സ്‌ കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തെക്കു ചാടി മഴ നനഞ്ഞു..കണ്ണിരിന്റെ ചൂടുള്ള ആ മഴ...പൂക്കളുമായി വന്ന പെൺകുട്ടി എന്റെ മനസ്സിലേക്കു വിതറിയ മഴ...

Thursday, August 13, 2009

ഒഴുകും പുഴ പോലെ..(പൗലോ കെ യ്‌ലൊക്ക്‌ സമർപ്പണം)

രണ്ടാഴ്ച മുൻപാണു "ലൈക്‌ ദ ഫ്ലോയിങ്ങ്‌ റിവർ" എന്ന കൃതി വായിച്ചതു..വളരെ ലളിതമായ ഭാഷ, ജീവിതത്തിന്റെ പാർശ്വങ്ങളിൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടു പോകുന്ന കുറെ കാര്യങ്ങൾ എഴുത്തുകാരൻ നമ്മോട്‌ സം സാരിക്കുന്നു..
വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പൊൾ ഒരു പുഴയുടെ തീരത്ത്‌ ചിലവഴിച്ച കുറെ സമയം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു.. ഒന്നര വയസ്സു മുതൽ സ്കൂളിൽ ചെരാറാകുന്ന വരെ ഞാൻ എന്റെ അഛന്റെ തറവാട്ടിലായിരുന്നു, അമ്മ ജോലിക്കാരിയായിരുന്നതു കൊണ്ട്‌..മുത്തഛന്റെയും, അമ്മൂമ്മെടെം തണലിൽ, മൂവാറ്റുപുഴയുടെ തീരത്ത്‌ വളരെ ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമം..

ജീവിതം അവിടെ ആകാശവാണിയുടെ സുഭാഷിതത്തിൽ തുടങ്ങി, വയലും വീടും, കൃഷിപാഠത്തിലൂടെ,ചലച്ചിത്ര ഗാനങ്ങൾ കേട്ടു കൊണ്ട്‌ പുരോഗമിക്കുകയും, ഉച്ചക്ക്‌ വാർത്തകൾ കേട്ടുകൊണ്ട്‌ ഊണുകഴിക്കുകയും, പിന്നിട്‌ സായാഹ്നങ്ങളിൽ നാടകം കേട്ടുകോണ്ട്‌ വികാരം കൊള്ളുകയും, അവസാനം, നല്ല നല്ല ഗാനങ്ങൾ കേട്ടു കൊണ്ടു ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു..

ദൃശ്യങ്ങളുടെ ധാരാളിത്തം മലിനപ്പെടുത്താത്ത ആ കാലത്ത്‌, അമ്മൂമ്മയുടെ ഒക്കത്തിരുന്നും, വിരലു പിടിച്ചു നടന്നും, പുഴ കണ്ട്‌ എങ്ങോട്ടാണു ഇത്‌ ഒഴുകിപ്പോകുന്നതെന്നാശ്ചര്യപ്പെട്ടും, ഞാൻ പതിയെ വളർന്നു..കർഷകനായ മുത്തഛൻ ഓല മെടയുന്നതും, അതു പാകമാകാൻ പുഴയിൽ കെട്ടിയിറക്കുന്നതും ഒക്കെ മനസ്സിൽ ഇന്നും നിറയുന്നു..

അക്കരെ കടക്കനുള്ള തോണിയാത്രയിൽ, പലപ്പോഴും, അമ്മൂമ്മയുടേ മടിത്തട്ടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിലായിരിക്കും..തോണിക്കാരന്റെ ചലനങ്ങളേ ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട്‌..

വീടിന്റെ മുന്നിലെ ഇടവഴിയിലൂടെ, പഴയ ഓലക്കുടയും, ചൂടി പോകുന്ന, വയസ്സൻ പോറ്റിയുടെ (കുടുമയുള്ള) കുടവയർ കാണാൻ അമ്മൂമ്മയുടെ പുറകിൽ നിന്നും ളിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ഒരു 3 വയസ്സുകാരൻ.. എല്ലാം മാഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പഴയ ചിത്രങ്ങൾ..

പൂട്ടി വെച്ച ഓർമകളുടെ അറകൾ തുറക്കുന്ന കള്ളത്താക്കോലാണു, നല്ല പുസ്തകങ്ങൾ..

പൗലോ ഒരു ഇടത്തരം എഴുത്തുകാരനണെന്നു നമ്മുടെ സേതു പ്രസ്താവിച്ചതു വായിച്ചപ്പോൾ, എന്തൊ, ലളിതമായി മനുഷ്യനു വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാകുന്ന തരതിൽ എഴുതുന്നവരെ എന്തുകൊണ്ടു "വലിയ എഴുത്റ്റുകാർക്കു" ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല എന്നു തോന്നിപ്പോയി.

എന്തായാലും, കെ യ്‌ലോക്ക്‌ എന്റെ അഭിവാദ്യങ്ങൾ

Thursday, July 23, 2009

ഘടികാരകൻ..

നഗരത്തിലെ തിരക്കു പിടിച്ച ആ തെരുവിലൂടെ അലസമായി ഒഴുകുമ്പോൾ പലവട്ടം പഴയതും,തിളങ്ങുന്നതുമായ ഘടികാരങ്ങൾ തൂക്കിയിട്ട ആ കൊച്ചു കടയും, അതിലെ ജാലകത്തിലൂടെ അതിന്റെ ഉടമയെയും ഞാൻ പാളിനോക്കിയിട്ടുണ്ട്‌..

പല സമയങ്ങൾ അടുക്കി വച്ച ആ മുറിയിലെ കാവൽക്കാരൻ ഏതു സമയത്താണു, കാലങ്ങളിലാണു ജീവിക്കുന്നത്‌ എന്നോർത്ത്‌ അസ്വസ്ഥനായിട്ടുണ്ട്‌..

ഒന്ന് രണ്ട്‌ തവണ ചില ചില്ലറ തകരാറുകൾ റിപ്പയർ ചെയ്യാൻ എന്റെ പഴയ വാച്ചുമായി ഞാനാ കടയിൽ കയറിയിട്ടുണ്ട്‌..വ്യത്യസ്ത സമയങ്ങൾ തൂക്കിയിട്ട ആ മുറിയിൽ...

കുറ്റിത്താടി, ശാന്തവും, അഗാധവുമായ കണ്ണുകൾ..അതെ കണ്ണുകൾ...അവയാണു എന്നെ ആ സമയ സൂക്ഷിപ്പുകാരനിലേക്കു ആകർഷിച്ചതു..കൃഷ്ണമണികൾ.. അതെ, അതിനകത്ത്‌ പിന്നിലേക്കോടുന്ന രണ്ട്‌ കൊച്ചു ഘടികാരങ്ങൾ...

എന്റെ മൂന്നാമത്തെ സന്ദർശനത്തിൽ അയാൾ എന്നൊടു സം സാരിച്ചു..ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ.. ഇതിലെ കടന്നു പോകുന്ന ഏതൊരുവനെയും പോലെ ജീവിതം തകർത്താഘോഷിച്ച ഭൂതകാലം..പിതാവിന്റെ ധനത്തിന്റെ പിൻബലത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും മുങ്ങിനിവരുമ്പൊൾ അടുത്ത ദിവസത്തിന്റെ ഉല്ലാസങ്ങളിലേക്ക്‌ കണ്ണും മനസ്സും തുറന്നിരുന്ന കാലം.. ഒടുവിൽ പിതാവിന്റെ ശാപം പോലെ കാലത്തിനു മുൻപിൽ ഓടിയവനു, കാലത്തിന്റെ വിവിധ സമയങ്ങളുടെ തടവറയിലെ സൂക്ഷിപ്പു കാരൻ ആവാനുള്ള നിയോഗം..

മന്ത്രിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു..ഞാൻ എന്റെ ഭൂതകാലത്തെ തീവ്രമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു സുഹൃത്തെ... എന്റെ കണ്ണിലെ ഘടികാരങ്ങൾ തീവ്രമായ എന്റെ മനസ്സിന്റെ പ്രതിഫലനമാണു..

ഞാനോർത്തു..അതെ..നമുക്കു തിരക്കാണു വളരാൻ..വളർന്നാലോ, നഷ്ടമായ ബാല്യ്ത്തെ കുറിച്ചുള്ള തീവ്രവേദന..പണമുണ്ടാക്കാൻ ആരോഗ്യം കളഞ്ഞ്‌, പിന്നെ സംമ്പാദിച്ചതൊക്കെയും ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുക്കാൻ ചിലവാക്കും..നമ്മൾ ഭാവിയെക്കുറിച്ച്‌ ധ്യാനിച്ച്‌ ധ്യാനിച്ച്‌, ഇന്നിനെ മറക്കുന്നു, അങ്ങനെ ഇന്നിലും, നാളെയും ജീവിക്കാതെ, ഒരിക്കലും മരിക്കില്ലെന്നു കരുതി അവസാനം ഒരു കാലത്തിലും ജീവിച്ച തോന്നലില്ലാതെ മരിച്ചു മണ്ണടിയുന്നു..

എവിടെയോ വായിച്ചൊരു സെൻ സൂക്തം..ഇതു പറഞ്ഞത്‌ ഘടികാര സൂക്ഷിപ്പുകാരനു വെണ്ടിയോ അതൊ എനിക്കു വേണ്ടിയോ??...

പിന്നൊട്ട്‌ ഓടുന്ന സമയ സൂചിക വിട്ട്‌, വ്യത്യസ്ത കാലങ്ങളുടെ ചുവരുകൾ വിട്ടു ഞാൻ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അലിഞ്ഞിറങ്ങി...

Wednesday, July 1, 2009

ദ കൈറ്റ്‌ റണ്ണറും ലോഹിതദാസും..

ഇന്നലെ അവിചാരിതമായി ഖാലിദ്‌ ഹൊസ്സിനിയുടെ വിശ്രുതമായ " പട്ടം പറത്തലുകാരൻ" എന്ന നോവലിന്റെ സിനിമാവിഷ്കാരം കാണാനിടയായി..

മനസ്സിൽ തട്ടുന്ന ഒരു സിനിമാനുഭവമായിരുന്നു അത്‌.. സോവിയറ്റ്‌ അധിനിവേശത്തിനു മുൻപ്‌ കാബൂളിലെ ഒരു ധനികനായ വ്യാപാരിയുടെ മകനും, അവരുടെ വേലക്കാരന്റെ മകനും തമ്മിലുള്ള അഗാധ സൗഹൃദവും, അവിടത്തെ വലിയ വിശേഷമായ്‌ പട്ടം പറത്തൽ മൽസരത്തിൽ തന്റെ ചങ്ങാതിയുടെ സഹായം കൊണ്ട്‌ ജയിക്കുന്ന അമീർ..അപ്പോഴെ അവനു കഥകളൊട്‌ വലിയ താൽപര്യമായിരുന്നു..തന്റെ യജമാന പുത്രന്റെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ പാവം അവന്റെ ആശ്രിതന്റെ മകനും..

പിന്നിട്‌ അമീർ എന്തൊ അസൂയ നിമിത്തം തന്റെ പ്രിയ ചങ്ങാതിയെ കള്ളനാക്കി വീട്ടിൽ നിന്നു പുറത്താക്കുന്നു..അവന്റെ കുഞ്ഞുമനസ്സ്‌ പക്ഷെ അതിനു ശേഷം പശ്ചാത്തപിക്കുന്നെങ്കിലും, സമയം വൈകിപ്പോയിരുന്നു..സോവിയറ്റ്‌ പട ഇരമ്പിക്കയിറിയപ്പോൾ അവർക്കു എല്ലാം വിട്ടേറിഞ്ഞു പലായനം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു..പാക്കിസ്ഥനിലേക്കും അവിടെ നിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്കും..

കയ്യേറിയ രാജ്യത്തിലെ സ്ത്രീകളൊട്‌ സോവിയറ്റ്‌ പട്ടാളക്കാരുടെ സമീപനം, അതിർത്തി കടത്തിവിടാൻ പണം വാങ്ങുന്ന പട്ടാളം, അങ്ങനെ ഒരു രാജ്യം തകരുന്ന ചിത്രം വളരെ ഹ്രസ്വമായി കാണിക്കുന്നുണ്ട്‌.. പിന്നിട്‌ ബിരുദത്തിനു ശേഷം അമീർ ഒരു എഴുത്തുകാരനായി മാറുന്നു..അവന്റെ പ്രിയ അബ്ബാജാന്റെ എതിർപ്പുകൾ അവഗണിച്ചും..ഇതിനിടക്ക്‌ ഒരു റിട്ടയെർഡ്‌ കേണലിന്റെ സാഹിത്യ പ്രേമിയായ മകളൊടുള്ള അനുരാഗവും, താൻ ഒരു അഫ്ഗാനിയിൽ അനുരക്തയായി ഒരു മാസം ഒരുമിച്ചു താമസിച്ച വിവരം ഏറ്റു പറയുന്ന പുരോഗമന വാദിയായ അവന്റെ കാമുകിയെയും നമുക്ക്‌ കാണാം..അവരുടെ വിവാഹ ശേഷം അവന്റെ പിതാവിന്റെ മരണം..അതറിഞ്ഞു അവന്റെ പഴയ വേലക്കാരൻ അവന്റെ വീട്ടിലേക്കെത്തുന്നു..തന്റെ ചങ്ങാതി ഹസ്സന്റെ ദാരുണ മരണം, അവന്റെ അച്ഛനിൽ നിന്നറിഞ്ഞ അമീർ ദുഃഖാർത്തനാവുന്നു..ചങ്ങാതിയുടെ ഏക മകൻ അഫ്ഗാനിൽ ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞ അമീർ താലിബാൻ നിയന്ത്രണ അഫ്ഗാനിലേക്കു അവന്റെ രക്ഷിക്കാൻ പുറപ്പെടൂന്നു..തിരിച്ചു വരുമെന്നു ഉറപ്പില്ലാതെ.. ഒടുവിൽ നിരവധി പ്രതിബന്ധങ്ങളെ മറികടന്ന് താലിബാന്റെ കുട്ടികളുടെ ക്യാമ്പിൽ നിന്നു അവനെ രക്ഷിച്ച്‌ അമെരിക്കയിൽ എത്തിക്കുന്നു..അതിനിടയിൽ താലിബാന്റെ കുട്ടികളൊടുള്ള ക്രൂരതകളും, കാടത്തവും, നമുക്ക്‌ കാണാം..എന്തു പേരിട്ടാലും, അധിനിവേശം അതിന്റെ ദംഷ്ട്രകൾ വിടർത്തുന്ന ചിത്രം വിർങ്ങലിപ്പിക്കുന്ന ഒരനുഭവമാണു..

ഒടുവിൽ തന്റെ പ്രിയ ചങ്ങാതിയുടെ മകനെ പട്ടം പറത്താൻ സഹായിക്കുന്ന ഃഋദയ സ്പർശിയായ്‌ രംഗത്തൊടെ ചിത്രം അവസാനിക്കുന്നു..

ഈ ചിത്രം കണ്ടു തീർന്നപ്പോൾ ഞാൻ നമ്മുടെ പ്രതിഭാശാലിയായ തിരക്കഥകൃത്തു ലോഹിതദാസിനെ ഓർത്തു പോയി..പ്രത്യേകിച്ച്‌ തനിയാവർത്തനം എന്ന ആദ്യ സിനിമയിലെ മമ്മുട്ടിയുടെ അധ്യപകൻ കുട്ടികളോറ്റ്‌ ജീവിതവും പട്ടവും തമ്മിലുള്ള സാമ്യത്തെ പറ്റി പറയുന്ന രംഗം..

ജീവിത ഗന്ധിയായ ഒരു പിടി സിനിമകൾ സമ്മാനിച്ച്‌ പെട്ടെന്നു കടന്നു പോയ ആ വലിയ മനുഷ്യ സ്നേഹിക്ക്‌, ഭാഷാ സ്നേഹിക്ക്‌ കണ്ണീരിൽ ചാലിച്ച ഒരു പിടി അക്ഷരപ്പൂക്കൾ..

Monday, June 22, 2009

അപരിചിതരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ..

കുറച്ച്‌ ദിവസങ്ങളായി നിർബന്ധിത ഏകാന്ത വാസത്തിലാണു.. നഗരത്തിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ പൊങ്ങുതടി പോലെ അങ്ങനെ പൊങ്ങിത്താണു...പതിയെ...

കാത്ത്‌ കാത്തിരുന്ന മഴ ഇന്നലെയാണു പാദസരം കിലുക്കി ഓടി വന്ന പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ കിലുങ്ങി കുണുങ്ങി വന്നത്‌..

പതിയെ ഒരു ഈവനിംഗ്‌ കറക്കത്തിനിറങ്ങിയ ഞാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിക്കൻ ഒരു ബിയറിന്റെ അകമ്പടി ആകാം എന്നു പെട്ടെന്നു തീരുമാനത്തിലെത്തി...

ഒരു കവിൾ മൊത്തി ഞാൻ എന്റെ ചിന്തകളിലേക്കു ഊർന്നിറങ്ങി...അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ഒറ്റക്കു ഇരുന്നാൽ ആരും ഒരു ചിന്തകനായിപ്പോകും എന്നു തോന്നിപ്പോയി..(ഒരു കവിൾ മദ്യവും..)

ഇടക്കു ബെയററും, അടുത്ത ടേബിളിലിരുന്ന ആജാനബാഹുവായ മനുഷ്യനും തമ്മിൽ എന്തൊ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചതു ഞാൻ പാളിനോക്കി... പെട്ടെന്നാ ആ "വലിയ" മനുഷ്യൻ എണീറ്റു വന്നു കൈ തന്നു..വളരെ ഹാർദ്ദമായി തന്നെ..

നേരെ കയറിയിർന്നു നല്ല വടിവൊത്ത ഇംഗ്ലീഷിൽ സം സാരം തുടങ്ങി...എയർഫോഴ്സ്‌ ഫൈറ്റർ പെയിലറ്റ്‌ ആണു സഖാവ്‌..സാമാന്യം നല്ല ലഹരിയിലാണു ആശാൻ..
അടുത്തുളള എയർപ്പോർട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാണു മൂപ്പർ.. "ഇതെന്റെ മകനുള്ള ഒരു ഷർട്ട്‌ ആണു"...

വെരി നൈസ്‌..അവനും അമ്മയും എവിടെ ആണു?..
അവൻ സിക്കിമിൽ അവന്റെ ഗ്രാന്റ്മായുടെ അടുത്താണു.. അവന്റെ അമ്മ, എന്നെ ഒറ്റക്കാക്കിയിട്ടു നേരത്തെ ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തെക്ക്‌ പോയി..".

അപ്പൊഴെക്കും ആ തികച്ചും അപരിചിതനായ ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... ഭാര്യയും ഒരു പെയിലറ്റ്‌ ആയിരുന്നെന്നും, ഒരു അപകടത്തിലാണു മരിച്ചതെന്നും,അയാൾ പറഞ്ഞു... "എന്തിനാണു ഞാൻ താങ്കളൊട്‌ ഇതെല്ലാം കൺഫെസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌? അയാൾ ഇടക്കു സ്വയം ചോദിക്കുന്നണ്ടായിരുന്നു..

പിന്നെ പറഞ്ഞു..ഇനിയൊരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടാത്ത ഒരാളുടെ മുന്നിൽ കരയാൻ ഒരു ഫൈറ്റർ ആയ അയാൾക്ക്‌ വിഷമം ഇല്ലെന്ന്...

പേരു പോലും പരസ്പരം ചോദിക്കാതെ ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞു..അയാളെ ഒന്നു തൊളിൽ കയ്യമർത്തി എന്റെ വിഷമം അറിയിക്കാനെ കഴിഞ്ഞുള്ളു..

ചാറ്റൽ മഴ വകവെക്കാതെ നഗരത്തിരക്കിൽ അലിഞ്ഞ അയാളെ ഇനിയും കണ്ടാൽ അറിയുമോ? അല്ലെങ്കിൽ എന്തിനറിയണം..

ആൾക്കൂട്ടത്തിലെ ഒരു അപരിചിതൻ അല്ലേ ഞാനും നിങ്ങളും...???

Tuesday, May 5, 2009

ഗീതാ തീയ്യേറ്റേഴ്സ്‌..

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇവിടത്തെ ഒരു ആധുനിക മൾട്ടിപ്ലക്സിന്റെ ശീതളിമയിൽ " ഹരിഹർ നഗർ 2 " കാണാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ, ടിക്കറ്റിന്റെ വില ഓർത്താണോ എന്തോ, മനസ്സു പെട്ടെന്ന് കുറച്ചു വർഷം പിന്നിലേക്കോടിപ്പോയി..

ഇന്നത്തെ പോലെ ചാനലുകൾ തുടരൻ സിനിമകൾ പ്രസവിക്കാത്ത കാലം..

"നാളെ മുതൽ, നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗീതാ തീയ്യെറ്റെഴ്സിൽ പ്രദർശനം ആരൊഭിക്കുന്നു "തിങ്കളാഴ്ച നല്ല ദിവസം"..എന്നിങ്ങനെ ഉറക്കെയുർക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്ന വണ്ടിയിൽ നിന്ന് പാറിപറക്കുന്ന നോട്ടീസ്‌ വാങ്ങാൻ റോഡിലേക്ക്‌ എത്ര തവണ ഒ‍ാടിയിരിക്കുന്നു!... വില കുറഞ്ഞ മഞ്ഞ ക്കടലാസിൽ "വികാര നിർഭരമായ കുടുംബ കഥ എന്നു തുടങ്ങി "ശേഷം വെള്ളിത്തിരയിൽ" എന്ന സ്ഥിരം ഫോർമാറ്റിൽ അവസാനിക്കുന്ന നോട്ടീസ്‌ വായിച്ച്‌ താരങ്ങളെ സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുന്നു!..

അന്നൊക്കെ ദൂരെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അഛൻ ആഴ്ചാവസാനം വരുമ്പൊൾ നല്ല സിനിമ തീയെറ്ററിൽ വരണെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുമായിരുന്നു,, കാരണം സിനിമ മാത്രമല്ല, അതു കാണാൻ ഉള്ള യാത്രയും രസമാണു, വീട്ടിൽ നിന്നു 2 കിലോമീറ്ററോളം അകലെയാണു ടാക്കീസ്‌..വലിയ പാടശേഖരങ്ങളെ മുറിച്ച്‌ പോകുന്ന റോഡിലൂടെ അഛനും അമ്മയും ഞങ്ങളും, വർത്തമാമൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌ കാഴ്ചകളോക്കെ കണ്ട്‌ പതുക്കെ നടക്കും..

ഓല മെടഞ്ഞ മേൽക്കൂരയുള്ള പാവം ഒരു ടാക്കീസ്‌, പലക ബെഞ്ജുകൾ, ഫാസ്റ്റ്‌ ക്ലാസ്‌ ടിക്കറ്റിനു 5 രൂപയോ മറ്റോ ആണു ചാർജ്‌.. ഇടവേളകളിലെ ഒരു പാക്കറ്റ്‌ കപ്പലണ്ടി മുട്ടായിയോ, നല്ല ചൂടുള്ള വറുത്ത കടലയോ... അതിനോക്കെ എന്തൊരു രുചിയായിരുന്നു, എന്തൊരു കൊതിയായിരുന്നു!..

ഫ സ്റ്റ്‌ ഷോ കഴിഞ്ഞാൽ രാക്കാറ്റേറ്റ്‌, ആകാശത്തെയും, നക്ഷത്രങ്ങളെയും നോക്കി നോക്കി തിരിച്ചു നടത്തം..പാടത്തിന്റെ നടുക്കുള്ള കാളവണ്ടിക്കാരൻ വറീതേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന ചിമ്മിനി വിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിൽ കാളക്കൂറ്റന്മാർ അയ വെട്ടുന്നതു അവ്യക്തമായി കാണാം...

ആവേശം കൊള്ളിച്ച, കരയിച്ച, കുടുകുടെ ചിരിപ്പിച്ച, ചിന്തിപ്പിച്ച എത്രയെത്ര സിനിമകൾ.."രാജാവിന്റെ മകൻ, ചിത്രം, നായർസാബ്‌, അമരം, ഇൻസ്പെക്ടർ ബൽറാം, ആര്യൻ, മയൂരി, ചിദംബരം, അനന്തരം, അങ്ങനെ അങ്ങനെ..

ഹിസ്‌ ഹൈനസ്‌ അബ്ദുള്ള കാണാൻ പോയപ്പോൾ, നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ തീയെറ്ററിന്റെ ഓല വാതിലുകൾ കാറ്റ്‌ കയറാൻ തുറന്നിട്ടിരുന്നു!...

ആരവങ്ങൾ ഒടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു...അന്നത്തെ ടാക്കിസിന്റെ സ്ഥലത്തു ഇന്നെ ഏതോ കെട്ടിടം..പാടശേഖരങ്ങൾ മുഴുവനും, വീടുകളോ, പ്ലോട്ടുകളോ...

പക്ഷെ ഓർമകളിൽ ഇരമ്പങ്ങൾ ജീവനോടെ.. അതേ മനോഹാരിതയോടെ, ആകാംക്ഷയോടെ ജീവിക്കുന്നു.. ഇനിയാക്കാലമൊന്നും തിരിച്ചു വരില്ലെന്നറിയുന്നതിനാൽ, മനസ്സോടു ചേർത്തു താലോലിക്കുന്നു..

വെള്ളിത്തിരയിൽ ജീവിച്ചു മരിച്ച ഒരു പാട്‌ കഥാ പാത്രങ്ങളോടൊപ്പം...

Saturday, May 2, 2009

കൂടിയാട്ടം..

പൂനെ കഥകളിവേദി അവതരിപ്പിച്ച ശ്രീമതി മാർഗി സതീദേവിയുടെ ഒരു കൂടിയാട്ടം പെർഫോമൻസ്‌ കാണാൻ എനിക്ക്‌ ഒരു അവസരം കിട്ടി,

കഴിഞ്ഞ ദിവസം. ഇവിടെ വച്ച്‌ പരിചയപ്പെട്ട റിട്ട.കേണൽ നായർ അങ്കിളിന്റെ കലാസ്വാദന താൽപര്യം ആണു വേദിയുടെ നിലനിൽപ്പു തന്നെ.. മൂപ്പർ ആണു നഷ്ടം സഹിച്ചും ഈ പ്രസ്ഥാനം ഓടിക്കുന്നതു..

പറഞ്ഞുവന്നത്‌ കൂടിയാട്ടത്തെ കുറിച്ചാണല്ലോ, രണ്ട്‌ ഭാഗങ്ങളായിട്ടായിരുന്നു അത്‌, ആദ്യഭാഗം, ഉദ്യന വർണ്ണന. രണ്ടാം ഭാഗം " സീതായനം"

കൂടി ആടുന്നതാണു കൂടിയാട്ടം എന്നും, സൊളോ പെർഫോമൻസിനെ നങ്ങ്യാർ കൂത്ത്‌ എന്നും പറയും എന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി..
ആദ്യ ഭാഗം, വസന്തസേന രാജകുമാരി തോഴിയോടൊപ്പം തന്റെ കാമുകനെ പ്രതീക്ഷിച്ച്‌ ഉദ്യനത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ വസന്തം ഭംഗി വാരി വിതറിയ ഉദ്യാനം വർണ്ണിക്കുന്നതാണു.. അത്‌ കണ്ടപ്പോൾ, എന്തുകോണ്ടാണു ക്ഷേത്രകലകൾ അന്യം നിന്നു പോകുന്ന സ്ഥിതി വന്നതു എന്നു എനിക്ക്‌ മനസ്സിലായതു, വളരെ ക്ലിഷ്ടമായ മുദ്രകൾ, സംസ്കൃത ശ്ലോകങ്ങൾ! ശരിക്കും കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്ന അവസ്ഥ എന്താണെന്നു അപ്പോഴാണു മനസ്സിലായത്‌!..പക്ഷെ വേഷ ഭംഗിയും, അതി മനോഹരമായ ചലനങ്ങളും എന്നെ പിടിച്ചിരുത്തി!..

അടുത്തതു മാർഗി സതി തന്നെ രചിച്ച്‌ സംവിധാനം ചെയത സീതായനം! അശോകവനിയിൽ ബന്ധിതയായി സീതാദേവി, അഴകിയ രാവണന്റെ വരവ്‌, ഭക്തോത്തമനായ വായു പുത്രൻ ഹനുമാന്റെ അടയാള മോതിരവും കൊണ്ടുള്ള പ്രണാമം! ഒരു നിമിഷാർദ്ധം കോണ്ട്‌ മൂന്നു കഥാപാത്രങ്ങളായി പകർന്നാട്ടം നടത്തുന്ന അഭിനയ കലയുടെ അസാധ്യമായ രാസവിദ്യ കണ്ടിട്ട്‌ ഞാൻ തരിച്ചിരുന്നു പോയി!

ശോകാർത്തയായ ജനകപുത്രിയെ കണ്ടപ്പോൾ, സീത അനുഭവിച്ച യാതനകളിലൂടെ എന്റെ മനസ്സ്‌ ഒന്നു സഞ്ജരിച്ചു പോയി! എന്തെല്ലാം യാതനകൾ, ഒടുവിൽ രാമന്റെ ക്രൂരമായ തിരസ്കാരവും! ശരിക്കും സീതയുടെ സ്നേഹത്തിനു അർഹനായിരുന്നോ രാമൻ??ഒരിക്കലുമല്ല എന്നാണു എനിക്കു തോന്നിയതു! പുരുഷന്റെ ദുരഭിമാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു രാമൻ! ഒരു പക്ഷേ ത്രേതായുഗത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹിപ്പോക്രാറ്റ്‌!

ഭാഷയുടെ പരിമിതികൾ മറികടന്നു കൊണ്ട്‌, മുദ്രകളുടെ സാങ്കേതികൾ അറിയാത്ത ഒരു സാധാരണക്കാരനായ എന്നിലേക്കു സീതയുടെ മനസ്സു പകർന്നു തന്ന ആ വലിയ കലാകാരിക്കു ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പ്രണാമം...

Tuesday, April 14, 2009

വിഷാദം പെയ്ത വിഷു..

ചില തിരക്കുകളിൽ പെട്ടതു കൊണ്ട്‌ ഈ വിഷുവിനു നാട്ടിൽ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..

ഇവിടെ നഗരത്തിലെ ഉദ്യനങ്ങളിലും, വഴിയൊരങ്ങളിലും കണിക്കൊന്ന പൂത്തുലഞ്ഞു നിന്ന് ഓർമകളെ പിന്നോട്ട്‌ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..
അച്ഛൻ ഇല്ലാത്ത ആദ്യ വിഷു.. കണിയൊരുക്കാനും സദ്യവട്ടങ്ങൾക്ക്‌ ഉത്സാഹിക്കാനും ഇടക്കു തമാശകൾ പൊട്ടിക്കാനും ഒക്കെ വലിയ ആവേശമായിരുന്നു അച്ഛനു..

എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഒരു വഴികാട്ടിയും, പലപ്പോഴും അദൃശ്യമായ ഒരു കവചവും ആയിരുന്നു..

കാലം പെട്ടെന്നു കർട്ടൻ വലിച്ചിട്ടപ്പോൾ ഓർമകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി..

ഒന്നോർത്താൽ എല്ലാവരും ഒരു പക്ഷെ നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെ, വിഷാദങ്ങളുടെ തടവുകാരായിരിക്കാം...

Tuesday, March 31, 2009

വിഹ്വലതകൾ...

ആത്മീയതയുടെയും അതിഭൗതികതയുടെയും ഇടക്കു മനസ്സ്‌ പെൻഡുലം പോലെ ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു...

മനസ്സിന്റെ ലോല തന്ത്രികൾ അഴിയുകയും മുറുകുകയും ചെയ്യുന്നത്‌ ജലമർമരം പോലെ...

നീണ്ടുപോകുന്ന ഒറ്റയടിപ്പാതയിൽ യാത്രാ മധ്യെ ലക്ഷ്യം മറന്ന കൊച്ചുകുട്ടി..അതാരാണു??

എന്താണാ യാത്രയുടെ അർത്ഥം? അല്ലെങ്കിൽ അർത്ഥം അന്വേഷിച്ചലയേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ...?

ചിന്തയുടെ ചലനങ്ങൾ നിലക്കുമ്പോൾ അത്‌ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മരണാവസ്ഥയെന്ന് ജെ.കെ..

എന്തിനെഴുതുന്നു? മനസ്സെന്ന കള്ളന്റെ സൂത്രങ്ങളാണോ ഇത്‌?

ഉറങ്ങട്ടെ..ഒരു രാത്രിമഴയുടെ ഇമ്പങ്ങളിലലിഞ്ഞ്‌..ചിന്തയുടെ പുതുനാമ്പുകൾ മുളപൊട്ടിയോ എന്ന് നാളെ രാവിലെ എനിക്കു മനസ്സിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ പാളി നോക്കണം..

Sunday, March 29, 2009

വിലാസം നഷ്ടപ്പെട്ടവർ..

ഗോലിബാർ മൈദാൻ ചൗക്ക്‌ സിഗ്നലിൽ ഞാൻ കാർ ചവിട്ടി നിർത്തുമ്പോൾ സിഗ്നലും, ആകാശവും ഒരു പോലെ ചുവന്നിരുന്നു.. സൂര്യൻ അന്നത്തെ ഒളിവു ജീവിതത്തിനായി ഓടിയോളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു..വാനത്തിൽ ചുവപ്പു ചായമടിച്ച ശേഷം..നിറഞ്ഞ സന്ധ്യ..

ഇന്ന്‌ നിരത്തിൽ തിരക്കു കൂടുതലാണു..ഞാൻ ഓർത്തു..സ്ഥിരം മാഗസിനുമായി വിൻഡോവിൽ തട്ടുന്ന ബാബുലാൽ കാർ കണ്ടപ്പോൾ ഓടിവരുന്നുണ്ട്‌.. ആദ്യമായി അവനെ കാണുന്നത്‌ ഒരു വർഷം മുമ്പാണു..അന്ന്‌ ഒരു വില കൂടിയ ഓട്ടൊ മാഗസിൻ വാങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ പുഞ്ജിരിച്ചു കൊണ്ട്‌ നന്ദി പറഞ്ഞു..
വെറുതെ ഒരു ചോദ്യമെറിഞ്ഞു, ആപ്‌ കാ നാം ക്യാ?.. അവന്റെ മുഖത്തെ അവിശ്വസനീയത തുടച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു!...പിന്നെയൊരിക്കലാണു അവൻ പറഞ്ഞത്‌, ശീതികരിച്ച കാറുകളുടെ ജനാല അവനു വേണ്ടി തുറക്കൂന്നതു തന്നെ അവൻ ദൈവം സ്വർഗ വാതിൽ തുറക്കുന്ന പോലെ ആണെന്നും സിഗ്നൽ വ്യാപാരിയുടെ പേരു ചോദിക്കുന്നത്‌, ദൈവം പേരു വിളിക്കുന്നതു പോലെ അത്യപൂർവ്വം ആണെന്നും!...

പിന്നിടൊരിക്കൽ സിഗ്നൽ സ്റ്റക്കായി കിടന്നു പൊയ സമയത്ത്‌ അവൻ ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ പതിവു പോലെ ഒരു മാഗസിൻ വാങ്ങിയ ശേഷം എവിടെയാണു അവന്റെ താമസം എന്നൊരു ചോദ്യം വിട്ടു.. സാറിനറിയാമോ, തിരക്കു പിടിച്ച ഈ ജ്ംഗ്ഷൻ പതിനഞ്ജു കൊല്ലം മുൻപ്‌ ഒരു ഗ്രാമ മൈതാനമായിരുന്നു..ഇവിടെയായിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ വീട്‌...നഗരം വലുതായി വലുതായി ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തെ തിക്കി പുറത്താക്കി സർ.. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വിലാസം അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു..

ആ കറുത്ത ഫലിതം എവിടെയൊക്കെയോ തുളഞ്ഞു കയറി എന്നെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. അന്നത്തെ ക്ലയന്റ്‌ പാർട്ടി കുറെ നീണ്ടുപോയി..ആയിരങ്ങൾ വിലയുള്ള പാനീയങ്ങൾ നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.. എന്തോ അന്നാദ്യമായി ഞാൻ ആ സഭയിൽ മനസ്സു നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി..

Saturday, March 28, 2009

പിണറായിക്കു മുളച്ച താടി!!

അങ്ങനെ ഒടുവിൽ പിണറായിക്കും താടി വന്നു!..(മദനിത്താടി!)..
അതു വർഗീയ താടി ആണോ മതേതര താടി ആണോ എന്നോക്കെ ചാനലുകൾ മറിച്ചും തിരിച്ചും കീറിയും വെട്ടിയും ഒക്കെ പരിശോധിക്കുന്നുണ്ട്‌!.

തിരഞ്ഞെടുപ്പെന്ന പൊറാട്ടു നാടകം അന്ത്യത്തോടടുക്കുമ്പോഴെക്കും ഒരു തീരുമാനമാകുമെന്ന്‌ പ്രത്യാശിക്കാം!

ഇപ്പോഴത്തെ നിലക്ക്‌ രാഷ്ട്രീയക്കാർ അവർക്കു വേണ്ടി തന്നെ നടത്തുന്ന ഈ പ്രതിഭാസത്തെ വൈകാതെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം അല്ലേ!
ഈയടുത്ത്‌ കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ തമാശ പൂന്തുറ സിറാജിന്റെ വിപ്ലവ പ്രസംഗമാണു!!!!

ഉദരനിമിത്തം ബഹുകൃതവേഷം എന്നോ മറ്റ ഒരു പഴഞ്ജൊല്ല് ഓർത്തു പോയി!കഷ്ടം!

Thursday, March 26, 2009

കുപ്പിപാത്രങ്ങൾ..

അമ്മക്ക്‌ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു കുപ്പിപാത്രങ്ങളേട്‌..
പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെ അതിപ്രസരം ഇത്രയും ഇല്ലാത്ത കാലം..അന്ന് ഒട്ടുമിക്കാലും സാധനങ്ങളും ഹോർലിക്സ്‌,ബ്രൂ കോഫി പൗഡർ,തേയില,സ്ക്വാഷ്‌ അങ്ങനെയുള്ളവ വന്നിരുന്നതു പല ആകൃതിയിലുള്ള മനോഹരമായ കുപ്പികളിലായിരുന്നു എന്നാണു എന്റെ ഓർമ.. പല കുപ്പികളുടെയും ഭംഗി കണ്ടിട്ട്‌ ഉടനെ ആവശ്യമില്ലെങ്കിലും കുപ്പി സ്വന്തമാക്കനായി അമ്മ അവ വാങ്ങാൻ അഛനോട്‌ പറയുമായിരുന്നു..

പ്ലാസ്റ്റിക്‌ എന്ന അനശ്വര സങ്കൽപ്പം അന്ന് വന്നിട്ടില്ല ചെറിയ പാത്രങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ..മാത്രമല്ല കുപ്പികൾക്കു മനുഷ്യാവസ്ഥയുമായുള്ള ഒരു താദത്മ്യം കൂടി അതിനു പിന്നിലുണ്ടാകാം എന്നു ഞാൻ ഓർക്കാറുണ്ട്‌..ഉടഞ്ഞ്‌ അതിന്റെ കണികാവസ്ഥയിലായാൽ ആയുസ്സു തീർന്ന മനുഷ്യ ജന്മം പോലെ നിഷ്പ്രയോജനം..!

പറഞ്ഞു വന്നത്‌, ഹൈസ്കൂൾ പഠിക്കുന്ന സമയത്തെ ചില അടുക്കള വിദ്യകൾ ഞാൻ വശമാക്കിയിരുന്നു..ചായ,കാപ്പി ഇവയൊക്കെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.. സമരം നിറഞ്ഞ ഒരു കാലഘട്ടം ആയിരുന്നു അത്‌..നേരത്തെ സ്കൂൾ വിട്ട്‌ വന്നാൽ, അമ്മയുടെ ഭംഗിയുള്ള ചില കുപ്പികളിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള കാപ്പിപൊടിയെടുത്തു കാപ്പിയടിക്കാറുമുണ്ട്‌!..ടീച്ചറായിരുന്ന അമ്മ ചിലപ്പോൾ ഒക്കെ സ്കൂൾ വിട്ടു വരുമ്പോൾ ഞാൻ ഓഫർ ചെയ്യാറുമുണ്ട്‌!..എന്റെ കുപ്പികളിന്മേലുള്ള കയ്യേറ്റം അത്രക്കു ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും!

അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണു, കാറ്റ്‌ കടന്നതു മൂലം കട്ട പിടിച്ചു പോയ ഒരു ബ്രൂ കോഫിയുടെ കുപ്പി ചിന്നി ഉള്ളിൽ പൊട്ടിയിരുക്കുന്നതു അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധ്യിൽ പെട്ടത്‌.. പ്രതി ഞാനാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ച അമ്മ ശകാരം തുടങ്ങാൻ ഒട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല..ഇനി അടുക്കളയിൽ കയറിയാൽ അഛനോട്‌ റിപ്പോർട്ട്‌ ചെയ്ത്‌ കടുത്തശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കും എന്ന് വരെ അത്‌ നീണ്ടുപോയി..ഇതെല്ലാം കേട്ട്‌ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും എരിതീയിൽ എണ്ണ ഒഴിക്കാനും അനിയനും കൂടെ കൂടി..

പക്ഷേ പ്രതിയാക്കപ്പെട്ട എനിക്ക്‌ ഇതു എപ്പോ സംഭവിച്ചു എന്ന് എത്ര ഓർത്തിട്ടും പിടി കിട്ടിയില്ല.. കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം ഞങ്ങളുടേ ഡിന്നർ സഭയിൽ അമ്മ വീണ്ടും ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു, അനിയച്ചാർ ആ ക്രൂര കൃത്യത്തിനു പിന്നിൽ താനണു എന്നു വെളിപ്പെടുത്തിയതു.!

എന്നെ വെറുതെ വഴക്കു പറഞ്ഞല്ലോ എന്നോർത്ത്‌ ചിരിച്ചോണ്ട്‌ അമ്മ നോക്ക്കിയ നോട്ടം..! ഇപ്പോഴും വല്ലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ അതോർത്തു ചിരിക്കാറുണ്ടു!

പഴയ കുപ്പിപാത്രങ്ങളൊക്കെ പലപ്പോഴായി നാടു നീങ്ങി..ഇപ്പോൾ ആ സ്ഥാന്ത്ത്‌ പുതിയ തലമുറ ജാറുകൾ സ്ഥാനം പിടിച്ചു..എങ്കിലും ഓർമകളിലെ കുപ്പിവള കിലുക്കം പോലെ കുപ്പിപാത്രങ്ങളുടെ ഭംഗി മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു..