സംശയമില്ല, ആദ്യം പൂട്ടേണ്ടി വരുന്നതു ഇൻഷൂറൻസ് കമ്പനികളായിരിക്കും.. പ്രീമിയം അടച്ചു തുടങ്ങിമ്പോഴെക്കും ഇസ്രായേലിന്റെ വെടിവെച്ചുകളിയും റോക്കറ്റ് വിക്ഷേപണവും മൂലം തട്ടിപ്പോകുന്ന ആളുകൾക്ക് കോമ്പൻസേഷൻ കൊടുത്താൽ തന്നെ ഒരു വിധം വലുപ്പമുള്ള കമ്പനികളൊക്കെ പൂട്ടേണ്ടിവരും...
ലോക സമാധാനത്തിന്റേയും ജനാധിപത്യത്തിന്റേയും അപ്പോസ്ത ലന്മാരായ അമേരിക്ക കണ്ണുമടച്ചു പൂച്ചയുറക്കം നടിക്കുന്ന ഒരേ ഒരു സംഗതി.. സൗദി രാജകുടുംബത്തിന്റെ സർവ്വാധിപത്യത്തിനു കുട പിടിക്കുന്ന ഇവരാണു ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽ മാലാഖമാർ!
ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ മരിച്ചുവീഴുന്ന കുട്ടികളുടെ ഫോട്ടോ കണ്ടു ഹൃദയം തകർന്നാണു ഈ കുറിപ്പ് എഴുതുന്നത്..
എന്നാണാവോ മനുഷ്യൻ മതത്തിന്റെയും രാജ്യത്തിന്റേയും ഭാഷയുറ്റേയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റേയും അതിരുകൾ മായ്ച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ (യുദ്ധം ചെയ്തു മരിക്കാനോ കൊല്ലപ്പെടാനോ അല്ല) തുടങ്ങുന്നത്..
അതോ ഇതു ഒരു ഉട്ടോപ്യൻ സങ്കൽപ്പമായി എന്നും നിലനിൽക്കുമോ? ആർക്കറിയാം? ദൈവമുണ്ടെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിനറിയുമായിരിക്കാം??
Wednesday, February 4, 2009
Monday, February 2, 2009
കൂറ കൊലപാതകം.!..
ബ്ലോഗ് ശരിക്കും ഒരനുഗ്രഹം തന്നെ...അല്ലെങ്കിൽ വല്ല മാഗസിനിലേക്കും അയച്ചുകൊടുത്താൽ ചവറ്റു കൊട്ടയിലേക്കു സിക്സർ അടിക്കുമായിരുന്ന ഈ കുറിപ്പെല്ലാം എനിക്കു പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ പറ്റുമാീയിരുന്നോ? എല്ലാ എഡിറ്റർമാർക്കും എന്റെ നല്ല നമസ്കാരം...
ഇനി കാര്യത്തിലേക്കു വരാം.. കുട്ടിക്കാലത്തേ എനിക്കു ചെറു പ്രാണികളെയും മറ്റും കൊല്ലാൻ വല്യ മടിയായിരുന്നു.. പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല കേട്ടൊ! അതൊക്കെ അങ്ങനെ ജീവിച്ചൊട്ടെ എന്നൊരു തോന്നലായിരിക്കാം അതിന്റെ പിന്നിൽ..പിന്നെ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ ബഷീർ സാഹിബ്ബിന്റെ ഭൂമിയുടെ അവകാശികൾ വായിച്ചപ്പോൾ ആ കാരുണ്യം കൂടി.. ഉള്ളതു പറയണമല്ലോ, മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ എഴുത്തുകാരൻ ആരെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനു ഒറ്റ ഉത്തരമേ ഉള്ളൂ..ബേപ്പുർ സുൽത്താൻ തന്നെ...
പറഞ്ഞു വന്നത് അങ്ങനെയുള്ള ഞാൻ നടത്തിയ കൂട്ട കൊലപാതകങ്ങളെ കുറിച്ചാണു..ഒന്നല്ല,ഒൻപതല്ല കൃത്യം പറഞ്ഞാൽ തൊണ്ണൂറ്റി ഒൻപതു കൊലപാതകങ്ങൾ ആണു ഞാൻ നിർവ്വഹിച്ചത്..കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച്ച
സംഭവം ഇങ്ങനെയാണു..കുറച്ചു നാളായി ഭാര്യ വീട്ടിൽ പോയതു കൊണ്ട് (പിണങ്ങിയൊന്നും അല്ല കേട്ടോ..ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനാ) അടുക്കളയിൽ ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സ്വയം കൃതാനർത്ഥങ്ങളാണു ഇപ്പൊൾ..അതിന്റെ ഫലമായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പൊട്ടുപൊടികൾ തട്ടിക്കൊണ്ട് പെറ്റു പെരുകി സംഘടിച്ച കൂറാനു (പാറ്റ എന്നു ചിലർ) കളെ ഞാൻ തിരിച്ചറിയാതെ പോയി..
അടുക്കളയിലെ റാക്കുകളിൽ നിന്നും അവറ്റ എന്റെ ഡ്രസ്സുകൾ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന അലമാര വരെ പ്രവാസം നടത്തി പെറ്റു പെരുകിയപ്പൊളും ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു..ഒടുവിൽ...
ചുമ്മാ ലീ എന്നു പിന്നിലെഴുതിയെന്നും പറഞ്ഞ് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു ആയിരത്തഞ്ഞൂറു രൂപാ ഇറക്കിയ മുഷിഞ്ഞ നിറമുള്ള ജീൻസു തുളഞ്ഞപ്പൊഴാണു എന്റെ കണ്ണിൽ വെളിച്ചം വീണതു.. പിന്നിട് റാപ്പിഡ് ആക്ഷണായിരുന്നു..
ചുവന്ന കളറുള്ള ഒരു ഃഇറ്റ് ബൊട്ടിലും വാങ്ങിച്ച് ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി..അപ്പൊഴാൺ വേറൊരു കാര്യം ഓർമ വന്നതു..പ്രി ഡിഗ്രിക്കു ബയോളജി പ്രക്റ്റിക്കലിനു കൂറ ഡിസക്ഷൻ ടേബിളിൽ മുറിച്ചപ്പോൾ അടിച്ച രൂക്ഷഗന്ധം... അതോരു ഓക്കാനത്തിലും തുടർന്നു ആക്രമണത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ചാർജ് സെർവന്റിനു കൈമാറുന്നതിലും കലാശിച്ചു..
തുടർന്നു പലയിടത്തായി വീണു മരിച്ച ധീരരായ കൂറ പടയാളികളെ, സഖാക്കളെ വീരോചിതമാീയി അടിച്ചു കൂട്ടി ക്ലോസറ്റിലൊഴുക്കി ഉദക ക്രിയ നടത്തി...
എങ്കിലും ഓറോ തുള്ളി ചോരയിൽ നിന്നും ഒരായിരം പേർ ഉണർന്നു വന്നാൽ...എന്റമ്മേ..സാമ്രജ്യത്വം വിപ്ലവത്തിനു കീഴടങ്ങെണ്ടി വരുമോ?...
മനുഷ്യൻ കയ്യേറിയ പ്രാണികളുടെ ലോകമാണല്ലോ ഈ ഭൂഗോളം എന്നോർക്കുമ്പോൾ...എന്റെ തമ്പുരാനേ..നീ തന്നെ തുണ..
ഇനി കാര്യത്തിലേക്കു വരാം.. കുട്ടിക്കാലത്തേ എനിക്കു ചെറു പ്രാണികളെയും മറ്റും കൊല്ലാൻ വല്യ മടിയായിരുന്നു.. പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല കേട്ടൊ! അതൊക്കെ അങ്ങനെ ജീവിച്ചൊട്ടെ എന്നൊരു തോന്നലായിരിക്കാം അതിന്റെ പിന്നിൽ..പിന്നെ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ ബഷീർ സാഹിബ്ബിന്റെ ഭൂമിയുടെ അവകാശികൾ വായിച്ചപ്പോൾ ആ കാരുണ്യം കൂടി.. ഉള്ളതു പറയണമല്ലോ, മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ എഴുത്തുകാരൻ ആരെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനു ഒറ്റ ഉത്തരമേ ഉള്ളൂ..ബേപ്പുർ സുൽത്താൻ തന്നെ...
പറഞ്ഞു വന്നത് അങ്ങനെയുള്ള ഞാൻ നടത്തിയ കൂട്ട കൊലപാതകങ്ങളെ കുറിച്ചാണു..ഒന്നല്ല,ഒൻപതല്ല കൃത്യം പറഞ്ഞാൽ തൊണ്ണൂറ്റി ഒൻപതു കൊലപാതകങ്ങൾ ആണു ഞാൻ നിർവ്വഹിച്ചത്..കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച്ച
സംഭവം ഇങ്ങനെയാണു..കുറച്ചു നാളായി ഭാര്യ വീട്ടിൽ പോയതു കൊണ്ട് (പിണങ്ങിയൊന്നും അല്ല കേട്ടോ..ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനാ) അടുക്കളയിൽ ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സ്വയം കൃതാനർത്ഥങ്ങളാണു ഇപ്പൊൾ..അതിന്റെ ഫലമായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പൊട്ടുപൊടികൾ തട്ടിക്കൊണ്ട് പെറ്റു പെരുകി സംഘടിച്ച കൂറാനു (പാറ്റ എന്നു ചിലർ) കളെ ഞാൻ തിരിച്ചറിയാതെ പോയി..
അടുക്കളയിലെ റാക്കുകളിൽ നിന്നും അവറ്റ എന്റെ ഡ്രസ്സുകൾ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന അലമാര വരെ പ്രവാസം നടത്തി പെറ്റു പെരുകിയപ്പൊളും ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു..ഒടുവിൽ...
ചുമ്മാ ലീ എന്നു പിന്നിലെഴുതിയെന്നും പറഞ്ഞ് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു ആയിരത്തഞ്ഞൂറു രൂപാ ഇറക്കിയ മുഷിഞ്ഞ നിറമുള്ള ജീൻസു തുളഞ്ഞപ്പൊഴാണു എന്റെ കണ്ണിൽ വെളിച്ചം വീണതു.. പിന്നിട് റാപ്പിഡ് ആക്ഷണായിരുന്നു..
ചുവന്ന കളറുള്ള ഒരു ഃഇറ്റ് ബൊട്ടിലും വാങ്ങിച്ച് ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി..അപ്പൊഴാൺ വേറൊരു കാര്യം ഓർമ വന്നതു..പ്രി ഡിഗ്രിക്കു ബയോളജി പ്രക്റ്റിക്കലിനു കൂറ ഡിസക്ഷൻ ടേബിളിൽ മുറിച്ചപ്പോൾ അടിച്ച രൂക്ഷഗന്ധം... അതോരു ഓക്കാനത്തിലും തുടർന്നു ആക്രമണത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ചാർജ് സെർവന്റിനു കൈമാറുന്നതിലും കലാശിച്ചു..
തുടർന്നു പലയിടത്തായി വീണു മരിച്ച ധീരരായ കൂറ പടയാളികളെ, സഖാക്കളെ വീരോചിതമാീയി അടിച്ചു കൂട്ടി ക്ലോസറ്റിലൊഴുക്കി ഉദക ക്രിയ നടത്തി...
എങ്കിലും ഓറോ തുള്ളി ചോരയിൽ നിന്നും ഒരായിരം പേർ ഉണർന്നു വന്നാൽ...എന്റമ്മേ..സാമ്രജ്യത്വം വിപ്ലവത്തിനു കീഴടങ്ങെണ്ടി വരുമോ?...
മനുഷ്യൻ കയ്യേറിയ പ്രാണികളുടെ ലോകമാണല്ലോ ഈ ഭൂഗോളം എന്നോർക്കുമ്പോൾ...എന്റെ തമ്പുരാനേ..നീ തന്നെ തുണ..
വിരഹം...(ചെറുകവിത)...
അരികിലില്ലെങ്കിലും നീ അരികിൽ നിൽപൂ..
ഒരു സ്നേഹ കാറ്റായ് ഒഴുകിയെത്തീ...
മൗനമാീയെന്നെ തഴുകി നിൽപ്പൂ..
ഒരു സ്നേഹ കാറ്റായ് ഒഴുകിയെത്തീ...
മൗനമാീയെന്നെ തഴുകി നിൽപ്പൂ..
Tuesday, January 20, 2009
ചേറ്റുമണമുള്ള വെള്ളം....
സ്പീഡോ മീറ്ററിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് ശരത്ത് ഇറുകിയ ടൈ ഒന്നു വലിച്ചു ശ്വാസം എടുത്തു. പുതിയ ചെയർമാൻ വിളിച്ച ബോർഡ് മീറ്റിങ്ങിന്റെ വാട ഇപ്പൊഴും ചുറ്റും തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നു അയാൾക്കു വെറുതെ തോന്നി..
ശരത്ത്, ഈ ബോർഡ് നിങ്ങളെ വി.പി. ആയി എലിവെറ്റ് ചെയൂന്നതിന്റെ ഉദ്ദ്യശ്യ്ം മനസ്സിലായിക്കാണുമല്ലോ..ഈ വർഷം നമ്മുടെ ഇൻസ്റ്റിറ്റിയൂഷണൽ പോട്ടബിൾ വാട്ടർ ബിസ്സിനസ്സ് 100% അധികം ടാർഗറ്റ് ആണു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് എന്നറിയാമല്ലോ..സൊ മിനിമം റിസൊഴ്സസ് കൊണ്ട് മാക്സിമം ഔട്ട്പുട്ട് ആണു കമ്പനി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്..സൊ ട്രൈ യുവർ ബെസ്റ്റ് ആൻഡ് ബി ഇൻ ദ കമ്പനി നെക്സ്റ്റ് ഇയർ ആൾസൊ....
പന്നിയുടെ മുഖമുള്ള ചെയർമാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ അതിലെ ഭീഷണി മണത്തിട്ടും അയാൾ പുഞ്ജിരിച്ചു...കാർ ലോൺ,വീടിന്റെ ഇ.എം.ഐ... എതിർക്കാതിരിക്കുന്നതാണു ബുദ്ധിയെന്നു അയ്യാളുടെ ഇതു വരെയുള്ള അനുഭവം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു..ഒരു മന്ദബുദ്ധിയെപ്പോലെ അയാൾ തല ആട്ടി ശരിവച്ചു...
പതിനാറു ലക്ഷത്തിന്റെ കാറിനും വേഗത പോരെന്നു അയാൾക്കു തോന്നി.. തന്റെ മനസ്സിന്റെ വേഗത കാറിനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നയാൾ വെറുതെ മോഹിച്ചു.. ഇന്നിനി രണ്ടു ക്ലയന്റ്സിനെ കൂടി കണ്ടെ പറ്റൂ..ഒന്നു ഒരു പ്ലയ്വുഡ് കമ്പനി..350 തൊഴിലാളികൾക്ക് കുടിവെള്ള്ം വേനം..ദിവസവും 1കിലോലിറ്റർ മിനറൽസ് നിറഞ്ഞ കുടിവെള്ളം.. അതിന്റെ കമ്മിഷൻ ഒരു ക്വർട്ടർ എത്ര വരുമെന്നൊർത്ത് അയാൽ നാക്കു നുണഞ്ഞ് ആക്സിലറേറ്ററിൽ കാലമർത്തി...
മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു പുറത്തിങ്ങിയപ്പൊൾ അയാൾ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു..കാർ തുറന്നു തന്റെ കമ്പനിയുടെ തന്നെ സോഫ്റ്റ് ഡ്രിങ്ക് കുപ്പി പൊട്ടിച്ച് അയാൾ വായിലേക്കു കമിഴ്ത്തി.. അതിനു ആദ്യമായി ഒരു വൃത്തികെട്ട ചുവ അയാൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു..
ഇനി 500 കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്ന ഒരു കോൺ വെന്റ് സ്കൂൾ പ്രിൻസിപ്പളിനെയാണു കണേണ്ടതു.. എ.സി ഓൺ ചെയ്തിട്ടും പുറത്ത് വല്ലത്ത ഒരു കാറ്റ് വീശുന്നതയാളറിഞ്ഞു.. കാർ പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ ഓഫിസ് കെട്ടിടത്തിനു വെളിയിൽ പാർക്കു ചെയ്ത് ചാടിയയിറങ്ങിയപ്പൊൾ ആ പരിസരം വളരെ പരിചിതമായി ശരത്തിനു തോന്നി..
ഇവിടെ എവിടെയോ തന്റെ കുട്ടിക്കാലം ഓടിക്കളിച്ചിട്ടുണ്ട്..ചുറ്റുമതിലിനപ്പുറമുള്ള മൈതാനത്ത് ആർപ്പു വിളികളിൽ തന്റെ പേീന്റെ ആരവം കേൾക്കുന്നുണ്ട്...ആ ആൽത്തറയിൽ തന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ കൗതുകം ഐസു മിട്ടായി നുണഞ്ഞിട്ടുണ്ടു.. കൊൺ വെന്റ്വൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ആ പഴയ സ്കൂളിന്റെ വരാന്തകളിൽ ഓടിക്കളിച്ച തന്റെ ഭൂതകാലം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അയാളുടെ ജരാനരകൾ അപ്രത്യക്ഷമാക്കി...
പണ്ട് ഓടിത്തളർന്ന് വന്നു പാട്ട വെള്ളം കോരിക്കൊരി കുടിച്ചിരുന്ന കിണരിനരികിലേക്കു ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നൊണം അയാൾ നടന്നു...ഭാഗ്യം..കിണർ മൂടിയിട്ടില്ല..ഓട്ടവീണ പഴയ ബക്കറ്റു എടുത്ത് കിണറ്റിലിട്ടു അയാൾ തുടിച്ച് കോരി...ചേറ്റ് മണമുള്ള വെള്ളം ബക്കറ്റിനകത്തെക്കു തലകടത്തി കുടിച്ചപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി എന്തിനോ ഉള്ള ദാഹം പെയുത് തീർന്നതയാളരിഞ്ഞു...
ഇല്ല ടീച്ചർ, ഈ മുറ്റത്തെക്കു കൃത്രിമ വെള്ളം പ്ലാസ്റ്റിക് ക്യാനിൽ അടിക്കാൻ ഞാൻ വളർന്നിട്ടില്ല എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു പറയാൻ അയാൾക്കു തോന്നി..
കഴുത്തിലെ കോണകവാൽ വലിച്ചൂരി അയാൾ ഭുതകാലതിലേക്ക് നടന്നു പോയി.......
ശരത്ത്, ഈ ബോർഡ് നിങ്ങളെ വി.പി. ആയി എലിവെറ്റ് ചെയൂന്നതിന്റെ ഉദ്ദ്യശ്യ്ം മനസ്സിലായിക്കാണുമല്ലോ..ഈ വർഷം നമ്മുടെ ഇൻസ്റ്റിറ്റിയൂഷണൽ പോട്ടബിൾ വാട്ടർ ബിസ്സിനസ്സ് 100% അധികം ടാർഗറ്റ് ആണു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് എന്നറിയാമല്ലോ..സൊ മിനിമം റിസൊഴ്സസ് കൊണ്ട് മാക്സിമം ഔട്ട്പുട്ട് ആണു കമ്പനി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്..സൊ ട്രൈ യുവർ ബെസ്റ്റ് ആൻഡ് ബി ഇൻ ദ കമ്പനി നെക്സ്റ്റ് ഇയർ ആൾസൊ....
പന്നിയുടെ മുഖമുള്ള ചെയർമാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ അതിലെ ഭീഷണി മണത്തിട്ടും അയാൾ പുഞ്ജിരിച്ചു...കാർ ലോൺ,വീടിന്റെ ഇ.എം.ഐ... എതിർക്കാതിരിക്കുന്നതാണു ബുദ്ധിയെന്നു അയ്യാളുടെ ഇതു വരെയുള്ള അനുഭവം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു..ഒരു മന്ദബുദ്ധിയെപ്പോലെ അയാൾ തല ആട്ടി ശരിവച്ചു...
പതിനാറു ലക്ഷത്തിന്റെ കാറിനും വേഗത പോരെന്നു അയാൾക്കു തോന്നി.. തന്റെ മനസ്സിന്റെ വേഗത കാറിനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നയാൾ വെറുതെ മോഹിച്ചു.. ഇന്നിനി രണ്ടു ക്ലയന്റ്സിനെ കൂടി കണ്ടെ പറ്റൂ..ഒന്നു ഒരു പ്ലയ്വുഡ് കമ്പനി..350 തൊഴിലാളികൾക്ക് കുടിവെള്ള്ം വേനം..ദിവസവും 1കിലോലിറ്റർ മിനറൽസ് നിറഞ്ഞ കുടിവെള്ളം.. അതിന്റെ കമ്മിഷൻ ഒരു ക്വർട്ടർ എത്ര വരുമെന്നൊർത്ത് അയാൽ നാക്കു നുണഞ്ഞ് ആക്സിലറേറ്ററിൽ കാലമർത്തി...
മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു പുറത്തിങ്ങിയപ്പൊൾ അയാൾ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു..കാർ തുറന്നു തന്റെ കമ്പനിയുടെ തന്നെ സോഫ്റ്റ് ഡ്രിങ്ക് കുപ്പി പൊട്ടിച്ച് അയാൾ വായിലേക്കു കമിഴ്ത്തി.. അതിനു ആദ്യമായി ഒരു വൃത്തികെട്ട ചുവ അയാൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു..
ഇനി 500 കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്ന ഒരു കോൺ വെന്റ് സ്കൂൾ പ്രിൻസിപ്പളിനെയാണു കണേണ്ടതു.. എ.സി ഓൺ ചെയ്തിട്ടും പുറത്ത് വല്ലത്ത ഒരു കാറ്റ് വീശുന്നതയാളറിഞ്ഞു.. കാർ പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ ഓഫിസ് കെട്ടിടത്തിനു വെളിയിൽ പാർക്കു ചെയ്ത് ചാടിയയിറങ്ങിയപ്പൊൾ ആ പരിസരം വളരെ പരിചിതമായി ശരത്തിനു തോന്നി..
ഇവിടെ എവിടെയോ തന്റെ കുട്ടിക്കാലം ഓടിക്കളിച്ചിട്ടുണ്ട്..ചുറ്റുമതിലിനപ്പുറമുള്ള മൈതാനത്ത് ആർപ്പു വിളികളിൽ തന്റെ പേീന്റെ ആരവം കേൾക്കുന്നുണ്ട്...ആ ആൽത്തറയിൽ തന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ കൗതുകം ഐസു മിട്ടായി നുണഞ്ഞിട്ടുണ്ടു.. കൊൺ വെന്റ്വൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ആ പഴയ സ്കൂളിന്റെ വരാന്തകളിൽ ഓടിക്കളിച്ച തന്റെ ഭൂതകാലം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അയാളുടെ ജരാനരകൾ അപ്രത്യക്ഷമാക്കി...
പണ്ട് ഓടിത്തളർന്ന് വന്നു പാട്ട വെള്ളം കോരിക്കൊരി കുടിച്ചിരുന്ന കിണരിനരികിലേക്കു ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നൊണം അയാൾ നടന്നു...ഭാഗ്യം..കിണർ മൂടിയിട്ടില്ല..ഓട്ടവീണ പഴയ ബക്കറ്റു എടുത്ത് കിണറ്റിലിട്ടു അയാൾ തുടിച്ച് കോരി...ചേറ്റ് മണമുള്ള വെള്ളം ബക്കറ്റിനകത്തെക്കു തലകടത്തി കുടിച്ചപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി എന്തിനോ ഉള്ള ദാഹം പെയുത് തീർന്നതയാളരിഞ്ഞു...
ഇല്ല ടീച്ചർ, ഈ മുറ്റത്തെക്കു കൃത്രിമ വെള്ളം പ്ലാസ്റ്റിക് ക്യാനിൽ അടിക്കാൻ ഞാൻ വളർന്നിട്ടില്ല എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു പറയാൻ അയാൾക്കു തോന്നി..
കഴുത്തിലെ കോണകവാൽ വലിച്ചൂരി അയാൾ ഭുതകാലതിലേക്ക് നടന്നു പോയി.......
Thursday, December 25, 2008
ഇടനാഴികൾ.....
വാചലനായിരുന്നു അഛൻ,എന്നത്തെയും പോലെ...യാത്രയിലുടനീളം..ആശുപത്രിയിലേക്കണെന്നോ ചുമ ഉണ്ടെന്നോ ഓർക്കാതെ ചെയ്തതും ഇനി ബാക്കിയുള്ളതുമായ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു
വലിയ കെട്ടിട സമുച്ചയമായിരുന്നു അതു..രോഗം കണ്ടുപിടിക്കാൻ നൂറു നൂറു വിഭാഗങ്ങൾ..വലിയ സംവിധാനങ്ങൾ.. ഉള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ ആ കെട്ടിടം മുഴുവനും ഇടനാഴികളുടെ ഒരു സമുച്ചയമാണെന്നു തോന്നിപ്പിചു.. അതിലൊന്നിൽ സി.ടി.സ്കാനിംഗ് അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഡോറിന്റെ മുൻപിലെ അനന്തമായ കാത്തിരിപ്പ് അഛനെ തളർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന്നു.. കയ്യിലേക്കു മുഖം താഴ്ത്തി ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെ പോലെ അഛനിരുന്നു...ചേട്ടൻ ബില്ലുകളടക്കാനും അപ്പോയ്മന്റ് എടുക്കനുമുള്ള തിരക്കിലായി..മുഖത്തു ഇടക്കുവരുന്ന പേടി ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്.. ഞാൻ എന്തെക്കൊയോ അഛനോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു
രോഗികളുടെ തിരക്കിനിടയിലും ആ ഇടനാഴികളിൽ മൂകത കനം വെച്ചു നിന്നിരുന്നു.. ഒരറ്റത്ത് മരണത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും മറ്റേ അറ്റത്തു ജീവിത്തിന്റെ കെട്ടുപാടുകളുമായി
രണ്ടു ദിവസത്തിനകം റിപ്പൊർട്ട് കിട്ടുമെന്ന ഉറപ്പും അടുത്ത അപ്പൊയ്മന്റുമായി ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി..വിശന്നു തളർന്ന അഛൻ കാന്റീനിലെ കഞ്ഞി ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു..ചേട്ടൻ ഓഫീസിലേക്കുള്ള ഓട്ടത്തിലായി..കുറച്ചു നാളായി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു..പുറത്ത് ജോലിയുള്ള ഞങ്ങൾക്കു വേണ്ടിക്കൂടിയും..പരിഭവമില്ലാതെ... രണ്ടു നാൾ കഴിഞ്ഞ് കിട്ടിയ ഫോൺ കോളിന്റെ അറ്റത്ത് ചേട്ടന്റെ കരച്ചിലായിരുന്നു..ഓങ്കോളജി ഡിപ്പർട്ട്മന്റിലേക്ക് റഫർ ചെയ്ത അഛന്റെ അടുത്ത് ഒറ്റക്കായതിന്റെ സങ്കടം... ഒന്ന് തോൾ ചേർക്കാൻ പറ്റാതെ ഒരുപാടു ദൂരത്ത് ഞാനും...
അതെ സംശയം ശരിയായിരുന്നു..അവൻ അപ്പോഴെക്കും പിടിമുറുക്കിയിരുന്നു.. ശ്വാസകോശം കാർന്നുകൊണ്ടു ചുമച്ചു തുപ്പുന്നതെല്ലം ചുവപ്പിച്ചു കൊണ്ട്...
കർമ്മം കൊണ്ട് ജീവിതം നിറച്ച അഛനു ട്രീറ്റ്മന്റ് സമയത്തെ വിശ്രമം പോലും അസഹനീയമായിരുന്നു.. അഛന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ അത് നീണ്ടില്ല..മൂന്നു മാസത്തിനകം നാലു കീമോതെറാപ്പിയുടെ ഭാരവുമേറി അഛൻ യാത്രയായി..ഇടനാഴിയുടെ സ്വതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അറ്റത്തെക്കു..
ചിതയടങ്ങി..നൊമ്പരങ്ങൾ അടങ്ങുന്നില്ല...ഇനിയുമേറെയുണ്ട് എഴുതാനാകുന്നില്ല..
വലിയ കെട്ടിട സമുച്ചയമായിരുന്നു അതു..രോഗം കണ്ടുപിടിക്കാൻ നൂറു നൂറു വിഭാഗങ്ങൾ..വലിയ സംവിധാനങ്ങൾ.. ഉള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ ആ കെട്ടിടം മുഴുവനും ഇടനാഴികളുടെ ഒരു സമുച്ചയമാണെന്നു തോന്നിപ്പിചു.. അതിലൊന്നിൽ സി.ടി.സ്കാനിംഗ് അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഡോറിന്റെ മുൻപിലെ അനന്തമായ കാത്തിരിപ്പ് അഛനെ തളർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന്നു.. കയ്യിലേക്കു മുഖം താഴ്ത്തി ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെ പോലെ അഛനിരുന്നു...ചേട്ടൻ ബില്ലുകളടക്കാനും അപ്പോയ്മന്റ് എടുക്കനുമുള്ള തിരക്കിലായി..മുഖത്തു ഇടക്കുവരുന്ന പേടി ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്.. ഞാൻ എന്തെക്കൊയോ അഛനോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു
രോഗികളുടെ തിരക്കിനിടയിലും ആ ഇടനാഴികളിൽ മൂകത കനം വെച്ചു നിന്നിരുന്നു.. ഒരറ്റത്ത് മരണത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും മറ്റേ അറ്റത്തു ജീവിത്തിന്റെ കെട്ടുപാടുകളുമായി
രണ്ടു ദിവസത്തിനകം റിപ്പൊർട്ട് കിട്ടുമെന്ന ഉറപ്പും അടുത്ത അപ്പൊയ്മന്റുമായി ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി..വിശന്നു തളർന്ന അഛൻ കാന്റീനിലെ കഞ്ഞി ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു..ചേട്ടൻ ഓഫീസിലേക്കുള്ള ഓട്ടത്തിലായി..കുറച്ചു നാളായി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു..പുറത്ത് ജോലിയുള്ള ഞങ്ങൾക്കു വേണ്ടിക്കൂടിയും..പരിഭവമില്ലാതെ... രണ്ടു നാൾ കഴിഞ്ഞ് കിട്ടിയ ഫോൺ കോളിന്റെ അറ്റത്ത് ചേട്ടന്റെ കരച്ചിലായിരുന്നു..ഓങ്കോളജി ഡിപ്പർട്ട്മന്റിലേക്ക് റഫർ ചെയ്ത അഛന്റെ അടുത്ത് ഒറ്റക്കായതിന്റെ സങ്കടം... ഒന്ന് തോൾ ചേർക്കാൻ പറ്റാതെ ഒരുപാടു ദൂരത്ത് ഞാനും...
അതെ സംശയം ശരിയായിരുന്നു..അവൻ അപ്പോഴെക്കും പിടിമുറുക്കിയിരുന്നു.. ശ്വാസകോശം കാർന്നുകൊണ്ടു ചുമച്ചു തുപ്പുന്നതെല്ലം ചുവപ്പിച്ചു കൊണ്ട്...
കർമ്മം കൊണ്ട് ജീവിതം നിറച്ച അഛനു ട്രീറ്റ്മന്റ് സമയത്തെ വിശ്രമം പോലും അസഹനീയമായിരുന്നു.. അഛന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ അത് നീണ്ടില്ല..മൂന്നു മാസത്തിനകം നാലു കീമോതെറാപ്പിയുടെ ഭാരവുമേറി അഛൻ യാത്രയായി..ഇടനാഴിയുടെ സ്വതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അറ്റത്തെക്കു..
ചിതയടങ്ങി..നൊമ്പരങ്ങൾ അടങ്ങുന്നില്ല...ഇനിയുമേറെയുണ്ട് എഴുതാനാകുന്നില്ല..
Tuesday, December 23, 2008
എന്റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ...
ഏറെകാലങ്ങൾക്കു മുൻപാണു..
വീട്ടുകാർക്കൊപ്പം ഒരു ഗുരുവായൂർ യാത്ര....
എപ്പൊളത്തെയും പോലെ ജനസമുദ്രം... തിക്കും തിരക്കും..കർശന പരിശോധനകൾ...സെക്യൂരിറ്റിയുടെ പരുഷ ഭാവങ്ങൾ...
ഒഴിവാക്കാനായി എല്ലാവരേയും പറഞ്ഞുവിട്ട് ഒറ്റക്കു പുറത്തുതന്നെ നിന്നു.. വെറുതെ സമയം പൊക്കാൻ ഒന്നു കണ്ണൊടിചപ്പൊൾ പീപ്പികൾ വിൽക്കുന്ന ഒരു കട..പല തരത്തിൽ വർണ്ണത്തിൽ..ചേട്ടന്റെ മകനെ ഓർത്തു കൊണ്ടു കയറിച്ചെന്നു...മനസ്സിൽ പഴയ ഉത്സവക്കാലം...അഛന്റെ വിരൽത്തുമ്പ്...അന്തം വിട്ട കാഴ്ചകൾ..
ഒരു കൊച്ചു പയ്യൻ..വിൽപനക്കരൻ..നല്ല പുഞ്ജിരി...
"എന്താ സാർ, ദർശനത്തിനു പോയില്ലേ? കൂടെ വന്നവരൊക്കെ അകത്തു കടന്നല്ലോ?
ഇല്ലപ്പാ..ഈ തിരക്കിൽ അദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ കാണും? എങ്ങി നെ പ്രാർത്തിക്കും?
ദാ സാർ ഈ പീപ്പി മതിയോ? അല്ലെങ്കിലും ഇടിച്ചവടേ ചെന്നാലും അവിടെ ആരുണ്ട്? ഈ തിരക്കും ബഹളവും തുടങ്ങിയ വഴിക്കെ പുള്ളി ഇറങ്ങിപ്പൊയില്ലേ?
പിന്നെ..ഇയാളൊടു പറഞ്ഞല്ലേ പൊയത്? വാചകമടിക്കാതെ പീപ്പിടെ വില പറ കുട്ടാ?..
ഇതിനു പത്തു രൂപാ...അല്ലെങ്കിലും സ്വയം ചെയ്യുന്ന കാര്യം തന്നൊടു തന്നെ പറയുന്നതെന്തിനാ സാറേ? ഒരു കാപ്പി കുടിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പോന്നു..അതിനകത്തിരുന്നു ആചാരങ്ങൾ എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.. പിന്നെ ഇവിടെ ആകുമ്പോൾ കളങ്കമില്ലാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സന്തോഷം കാണാല്ലോ...
ഒഹൊ..നീ ആളു കൊള്ളാലൊടാ ചെറുക്കാ..ഇന്നാ രൂപാ... പിന്നെ ഇതു ദക്ഷിണ..നേരിട്ടു കണ്ട സ്തിതിക്കു ഇനി ഭണ്ടാരത്തിൽ ഇടണ്ടല്ലോ?
ഹഹ..സാറും ആളു കൊള്ളാം..പക്ഷേ എനിക്കി ഇതു വേണ്ടാ..പിന്നെ സന്തോഷത്തൊടെ ഈ കടക്കു പുറകിൽ ഒരു വൃദ്ധ ഇരിപ്പുണ്ടു..അവർക്കു കൊടുത്താൽ വേണ്ടില്ല..പട്ടിണിയാണു പാവം...എന്റെ പ്രസാദത്തിനു കാക്കാൻ വയ്യ...
ശരി മൊനെ..ഞാൻ കൊടുത്തൊളാം... അപ്പൊ ഇനി വരുമ്പൊൾ കാണാം...? മൊന്റെ പേരെന്താ?
കണ്ണൻ...പിന്നെ സാർ എന്നെ കാണാൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടിനി കാര്യം ഇല്ല...
എന്താ താൻ കച്ചവടം നിർത്താൻ പോവാണൊ?
അല്ല സാർ..എന്നെ കാണാൻ സാർ സ്വയം ഉള്ളിലേക്കു നോക്ക്യാ മതി...
വീട്ടുകാർക്കൊപ്പം ഒരു ഗുരുവായൂർ യാത്ര....
എപ്പൊളത്തെയും പോലെ ജനസമുദ്രം... തിക്കും തിരക്കും..കർശന പരിശോധനകൾ...സെക്യൂരിറ്റിയുടെ പരുഷ ഭാവങ്ങൾ...
ഒഴിവാക്കാനായി എല്ലാവരേയും പറഞ്ഞുവിട്ട് ഒറ്റക്കു പുറത്തുതന്നെ നിന്നു.. വെറുതെ സമയം പൊക്കാൻ ഒന്നു കണ്ണൊടിചപ്പൊൾ പീപ്പികൾ വിൽക്കുന്ന ഒരു കട..പല തരത്തിൽ വർണ്ണത്തിൽ..ചേട്ടന്റെ മകനെ ഓർത്തു കൊണ്ടു കയറിച്ചെന്നു...മനസ്സിൽ പഴയ ഉത്സവക്കാലം...അഛന്റെ വിരൽത്തുമ്പ്...അന്തം വിട്ട കാഴ്ചകൾ..
ഒരു കൊച്ചു പയ്യൻ..വിൽപനക്കരൻ..നല്ല പുഞ്ജിരി...
"എന്താ സാർ, ദർശനത്തിനു പോയില്ലേ? കൂടെ വന്നവരൊക്കെ അകത്തു കടന്നല്ലോ?
ഇല്ലപ്പാ..ഈ തിരക്കിൽ അദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ കാണും? എങ്ങി നെ പ്രാർത്തിക്കും?
ദാ സാർ ഈ പീപ്പി മതിയോ? അല്ലെങ്കിലും ഇടിച്ചവടേ ചെന്നാലും അവിടെ ആരുണ്ട്? ഈ തിരക്കും ബഹളവും തുടങ്ങിയ വഴിക്കെ പുള്ളി ഇറങ്ങിപ്പൊയില്ലേ?
പിന്നെ..ഇയാളൊടു പറഞ്ഞല്ലേ പൊയത്? വാചകമടിക്കാതെ പീപ്പിടെ വില പറ കുട്ടാ?..
ഇതിനു പത്തു രൂപാ...അല്ലെങ്കിലും സ്വയം ചെയ്യുന്ന കാര്യം തന്നൊടു തന്നെ പറയുന്നതെന്തിനാ സാറേ? ഒരു കാപ്പി കുടിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പോന്നു..അതിനകത്തിരുന്നു ആചാരങ്ങൾ എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.. പിന്നെ ഇവിടെ ആകുമ്പോൾ കളങ്കമില്ലാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സന്തോഷം കാണാല്ലോ...
ഒഹൊ..നീ ആളു കൊള്ളാലൊടാ ചെറുക്കാ..ഇന്നാ രൂപാ... പിന്നെ ഇതു ദക്ഷിണ..നേരിട്ടു കണ്ട സ്തിതിക്കു ഇനി ഭണ്ടാരത്തിൽ ഇടണ്ടല്ലോ?
ഹഹ..സാറും ആളു കൊള്ളാം..പക്ഷേ എനിക്കി ഇതു വേണ്ടാ..പിന്നെ സന്തോഷത്തൊടെ ഈ കടക്കു പുറകിൽ ഒരു വൃദ്ധ ഇരിപ്പുണ്ടു..അവർക്കു കൊടുത്താൽ വേണ്ടില്ല..പട്ടിണിയാണു പാവം...എന്റെ പ്രസാദത്തിനു കാക്കാൻ വയ്യ...
ശരി മൊനെ..ഞാൻ കൊടുത്തൊളാം... അപ്പൊ ഇനി വരുമ്പൊൾ കാണാം...? മൊന്റെ പേരെന്താ?
കണ്ണൻ...പിന്നെ സാർ എന്നെ കാണാൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടിനി കാര്യം ഇല്ല...
എന്താ താൻ കച്ചവടം നിർത്താൻ പോവാണൊ?
അല്ല സാർ..എന്നെ കാണാൻ സാർ സ്വയം ഉള്ളിലേക്കു നോക്ക്യാ മതി...
Sunday, December 21, 2008
ആ പിടികിട്ടിയ ഭീകരനെ (മനുഷ്യനെ?) എന്തു ചെയ്യണം?
അദ്ദേഹത്തെ ഇപ്പൊളേക്കും നമ്മുടെ ഭീകര വിരുധ സേന തൊലിയുരിച്ചു പരിശോധിച്ചുകാണും..എന്തായാലും കാണ്ടഹാർ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനും, ലോകത്തിനു മുൻപിൽ ഇന്ത്യൻ ഫിലോസഫി വ്യക്തമാക്കനും, നമ്മൾ അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലും വധശിക്ഷ വിധിക്കരുതു..
കുറ്റക്കാരനെന്നു കണ്ടെത്തിയാൽ നിരുപാധികം വിട്ടയച്ച് പാക്കിസ്താൻ അതിർത്തി കടത്തി വിടുക...ചെയ്ത ഹീനമായ ക്ര്യ്ത്യം ഓർക്കാനും, ഇനി ചെയ്യാതിരിക്കാനും ഒക്കെ ആയി ശിഷ്ടകാലം ഇരിക്കട്ടെ..പാക്കിസ്താനും അവിടത്തെ തീവ്രവാദികളും അനുവദിച്ചെങ്കിൽ....അതല്ലെങ്കിൽ അവർ കൊല്ലട്ടെ...
അപ്പോൾ ഇവിടുത്തെ കൊടികെട്ടിയ മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകർക്കു ജോലി കുറയും..അല്ലേ
കുറ്റക്കാരനെന്നു കണ്ടെത്തിയാൽ നിരുപാധികം വിട്ടയച്ച് പാക്കിസ്താൻ അതിർത്തി കടത്തി വിടുക...ചെയ്ത ഹീനമായ ക്ര്യ്ത്യം ഓർക്കാനും, ഇനി ചെയ്യാതിരിക്കാനും ഒക്കെ ആയി ശിഷ്ടകാലം ഇരിക്കട്ടെ..പാക്കിസ്താനും അവിടത്തെ തീവ്രവാദികളും അനുവദിച്ചെങ്കിൽ....അതല്ലെങ്കിൽ അവർ കൊല്ലട്ടെ...
അപ്പോൾ ഇവിടുത്തെ കൊടികെട്ടിയ മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകർക്കു ജോലി കുറയും..അല്ലേ
Subscribe to:
Posts (Atom)